و اين نكته بسيار قابل اهميت است كه با وجود اينكه باطل يك امر طفيلى و غير اصيل بيش نيست و به خاطر طفيلى بودن و غير اصيل بودنش مثل « كف » فانى مىگردد در عين حال هنگامى كه ظاهر مىشود آنچنان ابعاد ظاهرى گستردهاى دارد و به شكل چشمگيرى پيدا مىشود كه انسان اگر عميق ننگرد مىگويد حق كو ؟
هرچه هست باطل است . و اين همان اشتباهى است كه اغلب براى افراد رخ مىدهد و از آنجا كه ديدشان عميق نيست مىگويند : اگر حقى هم در جهان پديد آمده است مثل يك برقى بوده كه پس از مدت كوتاهى خاموش گشته است و غير آن هرچه هست در جهان ، باطل حكومت مىكند . غافل از اينكه آنچه كه اصالت دارد حق است و باطل نيروى خود را از حق گرفته است و طفيل اوست ولى روى حق را پوشانيده است .
قرآن مجيد مبارزهء حق و باطل و سرانجام آنها را در آيات زيادى مطرح كرده و بخصوص چند مثل براى اين مسئله آورده است كه ما اينك به ذكر بعضى از آنها مىپردازيم .
1 . در سورهء رعد آيهء 17 مىفرمايد :
انْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ اوْدِيَةٌ بِقَدَرِها فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رابِياً وَ مِمّا يوقِدونَ عَلَيْهِ فِى النّارِ ابْتِغاءَ حِلْيَةٍ اوْ مَتاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَ الْباطِلَ فَامَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَ امّا ما يَنْفَعُ النّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْارْضِ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْامْثالَ .
خداوند از بالا آبى مىفرستد ( بعضى از مفسرين مىگويند « آبى » يعنى آبى پاك و صاف ) . اين آب صاف پاك باران بر قلهها ، بر كوهها ريزش مىكند و بعد در واديها ، درهها ، رودخانهها جريان پيدا مىكند . در مسير خودش آلودگيها را با خود حمل مىكند . آب ، كمكم تشكيل سيل مىدهد . در اثر برخورد اجزاء آب با سنگها و حمل آشغالها ، كف توليد مىشود به طورى كه اگر كسى نداند ، وقتى به اين رودخانهء عظيم مىنگرد مىپندارد كه هرچه هست كف است و نمىداند آنچه هست آب است يعنى اساس آب است و آب است كه آن نيرو و حركت را ايجاد كرده و كف را به وجود آورده است و كف در عين آنكه هست به طفيل آب است ولى آنچنان گسترش دارد
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 158
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص١٥٨