هيچ گاه به روى بندهاى بسته نمىشود ، نقص و قصور همه از ناحيهء بنده است . در حديث است : اذا دَعَوْتَ فَظُنَّ حاجَتَكَ بِالْبابِ « 1 » يعنى آنگاه كه دعا مىكنى حاجت خود را دم در آماده فرض كن . علىّ بن الحسين زين العابدين عليهما السلام در دعاى معروف ابوحمزه - كه اميد و اطمينان در آن موج مىزند و آن حضرت در سحر ماه مبارك رمضان مىخوانده است - اينچنين به خداى خود مىگويد :
اللَّهُمَّ انّى اجِدُ سُبُلَ الْمَطالِبِ الَيْكَ مُشْرَعَةً ، وَ مَناهِلَ الرَّجاءِ لَدَيْكَ مُتْرَعَةً ، وَ الْاسْتِعانَةَ بِفَضْلِكَ لِمَنْ أمَّلَكَ مُباحَةً وَ أبْوابَ الدُّعاءِ الَيْكَ لِلصّارِخينَ مَفْتوحَةً ، وَ اعْلَمُ ا نَّكَ لِلرّاجينَ بِمَوْضِعِ اجابَةٍ وَ لِلْمَلْهوفينَ بِمَرْصَدِ اغاثَةٍ ، وَ انَّ فِى اللَّهْفِ الى جودِكَ وَ الرِّضا بِقَضائِكَ عِوَضاً مِنْ مَنْعِ الْباخِلينَ وَ مَنْدوحَةً عَمّا فى ايْدِى الْمُسْتَأْثِرينَ ، وَ انَّ الرّاحِلَ الَيْكَ قَريبُ الْمَسافَةِ وَ ا نَّكَ لاتَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ الّا انْ تَحْجُبَهُمُ الْآمالُ دونَكَ . .
بار الها ! من جادههاى طلب را به سوى تو باز و صاف ، و آبشخورهاى اميد به تو را مالامال مىبينم . كمك خواستن از فضل و رحمت تو را مجاز و درهاى دعا را به روى آنان كه تو را بخوانند و از تو مدد بخواهند باز و گشاده مىبينم ، و به يقين مىدانم كه تو آمادهء اجابت دعاى دعاكنندگان و در كمين پناه دادن به پناه خواهندگان هستى ، و نيز يقين دارم كه به پناه بخشندگى تو رفتن و به قضاى تو رضا دادن كمبوديهاى بخل و امساك بخل كنندگان و ظلم و تعدى ستمكاران را جبران مىكند ، و هم يقين دارم كه آن كس كه به سوى تو كوچ كند راه زيادى تا رسيدن به تو ندارد ، و يقين دارم چهرهء تو در پرده نيست ، اين آمال و اعمال ناشايست بندگان است كه حجاب ديدهء آنها مىگردد .
حافظ مىگويد :
به سرّ جام جم آنگه نظر توانى كرد * كه خاك ميكده كحل بصر توانى كرد
هامش
( 1 ) بحارالانوار ، ج 93 / ص 305 .