چهره و دو دست ( وجه و كفّين )
بعد از اينكه موارد قطعى پوشش را بيان كرديم نوبت مىرسد به بحث دربارهء « پوشش وجه و كفّين » .
مسألهء پوشش برحسب اينكه پوشانيدن وجه و كفين واجب باشد يا نباشد دو فلسفهء كاملًا متفاوت پيدا مىكند . اگر پوشش وجه و كفين را لازم بدانيم درحقيقت طرفدار فلسفهء پرده نشينى زن و ممنوعيت او از هر نوع كارى جز در محيط خاص خانه و يا محيطهاى صددرصد اختصاصى زنان هستيم .
ولى اگر پوشيدن ساير بدن را لازم بدانيم و هر نوع عمل محرك و تهييج آميز را حرام بشماريم و بر مردان نيز نظر از روى لذت و ريبه را حرام بدانيم اما تنها پوشيدن گردى چهره و پوشيدن دستها تا مچ را واجب ندانيم آن هم به شرط اينكه خالى از هر نوع آرايش جالب توجه و محرك و مهيّج باشد بلكه ساده و عادى باشد ، آن وقت مسأله صورت ديگرى پيدا مىكند و طرفدار فلسفهء ديگرى هستيم و آن فلسفه اين است كه لزومى ندارد زن الزاماً به درون خانه رانده شود و پرده نشين باشد بلكه صرفاً بايد اين فلسفه رعايت گردد كه هر نوع لذت جنسى اختصاص داشته باشد به محيط خانواده ، و كانون اجتماع بايد پاك و منزّه باشد و هيچ گونه كامجويى خواه بصرى و خواه لمسى و خواه سمعى نبايد در خارج از كادر همسرى صورت بگيرد . بنابراين زن مىتواند هر