نكردهاند .
حقيقت اين است كه اين مفسران تناقضى ميان مفهوم آيهء نور و آيهء احزاب قائل نبودهاند . آيهء نور را يك دستور كلى و هميشگى مىدانستهاند خواه مزاحمتى در كار باشد يا نباشد ولى آيهء سورهء احزاب را مخصوص موردى مىدانستهاند كه زن آزاد يا مطلق زن مورد مزاحمت افراد ولگرد قرار مىگرفته است .
نكتهاى از آيهء مورد بحث استفاده مىشود و آن اين است كه افرادى كه در كوچه هاو خيابانها مزاحم زنان مىگردند از نظر قانون اسلام مستحق مجازات سخت و شديدى مىباشند . تنها مثلًا آنها را به كلانترى جلب كردن و تراشيدن سر آنها كافى نيست ، بسيار سختتر بايد مجازات شوند . قرآن مىفرمايد : «
لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ الْمُنافِقُونَ وَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْمُرْجِفُونَ فِي الْمَدِينَةِ لَنُغْرِيَنَّكَ بِهِمْ ثُمَّ لا يُجاوِرُونَكَ فِيها إِلَّا قَلِيلًا
» يعنى اگر اينها دست از عمل زشت خود برندارند تو را فرمان مىدهيم كه به آنها حمله برى كه ديگر جز اندكى در پناه تو نخواهند بود . حداقل آنچه از اين آيه مفهوم مىشود تبعيد آنها از جامعهء پاك اسلامى است . جامعه هر اندازه براى عفاف و پاكى احترام بيشترى قائل باشد براى خائنان مجازات شديدترى قائل مىشود ، و عكس آن ، برعكس .