حركت « مختار » و « ابن زبير » ، گروه ستم ستيز توّابين با شعار « يا لثارات الحسين » در اردوگاه « نخيله » گرد آمدند .
امير آنان نيز از راه رسيد و از لشكريانش سان ديد و پس از مراجعه به دفتر كلّ ، ديد كه همه به وعدهء خويش وفا نكرده و انبوهى نيامدهاند امّا گرد آمدگان ، از جان گذشتگانى بودند كه نياز به مدد نداشته و تنها انديشهء خشنودى خدا ، آنان را آورده بود . به همين دليل هم از امير خويش مىخواستند كه حركت را آغاز نمايد و در انتظار سست عنصران ننشيند .
بايد از كجا آغاز كرد
در پاسخ اين پرسش دو ديدگاه بود :
1 - گروهى از سران توّابين بر آن بودند كه بايد نخست به سوى عامل اصلى جنايت كه رژيم قانون شكن و انسان ستيز اموى و جلاد خون آشام آن در عراق كه « عبيد » است ، بروند ؛ چرا كه آنان بودند كه بزرگ پيشواى عدالت و آزادى را ميان مرگ و ذلّت قرار دادند و آن حضرت آزادگى و بهاى سنگين آن را - كه در يخبندان ارزشها و كرامت و حرمت انسان ، شهادت پر افتخار بود - برگزيد و فرمود :
« هيهات منّا الذّلة . »
2 - امّا ديدگاهى ديگر بر آن بود كه سركردگان سپاه شوم اموى در كربلا همچون :
عمر بن سعد ، شمر ، خولى ، سنان ، شبث و . . . و سران جنايتكار عشاير در اينجا هستند و بايد كار را از كوفه شروع كنند .
و سرانجام . . . تصميم بر آن شد كه در آن شرايط بايد به سوى « عبيد » رفت . . . چرا كه عامل اصلى شقاوت پس از يزيد اوست و آن گاه دنياپرستان و دنياداران و ديگر شيفتگان جاه و مقام .
پس از تصميم ، امير توّابين ندا داد كه : هان اى ياران راه ! به مهر خدا و در پناه او به سوى همان تبهكارى حركت كنيد كه گفت : اگر حسين در برابر من سر تسليم فرود نياورد ، در امان نخواهد بود ! به سوى فاسق و فرزند فاسق ، جلّاد خون آشام اموى ، عبيد ، فرزند پليد « مرجانه » ! اگر در آنجا به پيروزى ظاهرى نيز دست يافتيم ، به كيفر رساندن مهرههاى كوچكتر آسانتر است و ديگران نيز جرأت اين را خواهند يافت .