( 1 ) «
ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ أَساؤُا السُّواى أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ كانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُنَ
» « 1 » .
اظننت يا يزيد حيث اخذت علينا اقطار الارض و آفاق السّماء فاصبحنا نساق كما تساق الاسارى انّ بنا على اللَّه هوانا ، و بك عليه كرامة ، و انّ ذلك لعظم خطرك عنده ، فشمخت بانفك ، و نظرت في عطفك ، جذلان مسرورا ، حيث رأيت الدّنيا لك مستوثقة و الامور متّسقة ، و حين صفا لك ملكنا ، و سلطاننا ، فمهلا مهلا انسيت قول اللَّه عزّ و جلّ :
«
وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ
» « 2 » .
ستايش از آن خدايى است كه پروردگار جهانيان است ؛ و درود بىپايان او بر پيامبر برگزيدهء او و خاندان گرانمايه و همگى فرزندانش باد ! خداى يكتا به راستى و درستى سخن گفت كه فرمود : آن گاه سرانجام كسانى كه به كارهاى زشت و ظالمانه دست يازيدند ، به آنجا رسيد كه آيات خدا را دروغ شمردند و آنها را به باد تمسخر و ريشخند گرفتند ؛ آرى ، فرجام كار گناهكاران و پليدان ، انكار آيات انسانساز حق و تمسخر مقرّرات عدالت آفرين و مقدّسات اوست ! ! هان اى يزيد ! اينك كه با شقاوت و بيرحمىات كرانههاى زمين و افقهاى بلند آسمانها را بر ما تنگ گرفته و راهها را بر ما بستهاى و ما را شهر به شهر و كوچه به كوچه ، بسان اسيران و بردگان مىگردانى ، به راستى چنين مىپندارى كه اين رويداد سهمگين ، در بارگاه خدا براى ما نشانهء ذلّت و خوارى ، و براى تو علامت ارجمندى و نشان بزرگى و افتخار است ؟ ! آيا چنين مىپندارى كه خدا ما را دوست نمىدارد و تو را عزيز مىدارد كه اين گونه بر خود مىبالى و باد بر بينى افكنده و به خود مىنازى ؛ و مست و مغرور مىتازى و ياوهها مىسرايى ؟
آرى ، تو چنين مىپندارى كه جهان و جهانيان در برابرت سر تعظيم فرود آورده و همه در كمند قدرت و قلمرو سيطرهء تو گرفتار آمده و همهء رويدادها به ميل تو روى داده و در راه است ؛ و فرمانروايى معنوى و قدرت و شكوهى كه از آن ماست ، براى تو هموار گشته و زير چنبر فرمانت آمده است !
هامش
( 1 ) - سورهء روم ، آيهء 10 .
( 2 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 178 .