گريه كن ! و نيز « عقبهء سهمى » در اين مورد زيبا سروده است كه : ( 1 )
اذا العين قرت في الحياة و انتم * تخافون في الدنيا فاظلم نورها
مررت على قبر الحسين بكربلا * ففاض عليه من دموعى غزيرها . . .
بر شهادت پيشواى آزادى در كربلا گذر كردم و در سوگ جانسوز او باران اشك امانم نداد از آن پس هماره بر آن حضرت سوگوارى مىكنم و به خاطر شهادت غمبار او مىگريم ، و ديدگانم در اين راه سخاوتمندانه اشك روان نثار مىكنند .
پس از گريه بر آن رادمرد تاريخ بشر ، بر ياران فداكار و عدالتخواه او مىگريم ؛ بر آن آزادمردانى كه آرامگاه تاريخ ساز او را از هر سو در ميان گرفتهاند .
درود بر آن شهادتگاههاى الهام بخش در كربلا ، درود و سلام كسى كه آنها را با شور و شعورى وصف ناپذير زيارت مىكند .
نسيم صبا و بادهاى اندوهزدهء هر بامداد و شامگاه سلام گرم و پر اخلاص ما را بر آنها برساند ؛ هماره كاروانهاى شيفتگان و عاشقان ، زائر كوى او باشند و بوى عطرآگين و جان بخش كوى او هماره بر آنان وزيدن نمايد .
شكايت زينب به پيامبر خدا
( 2 ) « قرهء تميمى » در اين مورد مىافزايد : من هرگز سخنان جانسوز دخت امير مؤمنان ، « زينب » ، به هنگامهء عبور از كنار پيكر به خون خفتهء برادرش ، حسين را فراموش نكردهام كه چنين مىگفت :
« يا محمّداه ! صلى عليك مليك السّماء ، هذا حسين بالعراء ، مرمل بالدّماء ، مقطّع الاعضاء ، يا محمّداه ! و بناتك سبايا ، و ذرّيتك قتلى ، تسفى عليهم الصبا . »
هان اى محمّد ! اى پيامبر خدا ! درود فرمانرواى آسمانها بر تو باد ! اى نياى بزرگ ! اين حسين توست كه در اين بيابان خشك و سوزان ، به خون خويش غوطهور گرديده و با پيكرى قطعه قطعه ، بر خاك افتاده است .
هان اى محمّد ! اى دادرس ما ! و اينان دختران آزاده و پرواپيشهء تو هستند كه به بند اسارت كشيده شده و اين فرزندان و نسل تواند كه به خون نشسته و با پيكرهاى پاره پاره بر روى خاك ماندهاند و باد صبا بر اين نازنين بدنها مىوزد و بر آنها خس و خار مىافشاند ! و اين پيكرهاى مقدّس را براى مصون ماندن از سوختن و گداختن در