از كنار خانهء خدا به سوى او
از شاهكارهاى امام حسين عليه السّلام
( 1 ) هنگامى كه آن حضرت بر آن شد تا مكّه را به سوى عراق ترك كند ، جامهء احرام به تن كرد و بر گرد خانهء دوست به طواف پرداخت . پس از طواف ، ميان مروه و صفا را سعى نمود و آن گاه از احرام خارج گرديد و بدين وسيله عمره را جايگزين حجّ ساخت ؛ چرا كه استبداد اموى آزادى و امنيّت او را - كه دو حقّ طبيعى و انسانى همگان ، به ويژه كنار حرم امن الهى بود - به خطر افكنده و آن حضرت احساس مىكرد كه خطر ترور و يا توطئهء ديگر امويان نزديك است و فرزند گرانمايهء پيامبر ناگزير از ترك خانهء خدا بود تا بدين وسيله ، هم حرمت و شكوه كعبه - با ريخته شدن خون پاك او به دست اوباش نشاندار و يا دژخيمان ناشناس اموى - پايمال نگردد و هم نقشهء شوم استبداد را نقش بر آب ساخته و تا سر حدّ امكان و با بهرهورى از فرصت نداى آزادى و آزادگى ، عدالتخواهى و اصلاحطلبى و ستم ستيزى و فرياد از حق كشى را در كران تا كران جهان اسلام طنين انداز سازد . و اين تصميم هوشمندانه و دليرانه از شاهكارهاى سياسى - مذهبى آن گرانمايهء عصرها و نسلها بود .
از « عبد الملك بن عمير » آوردهاند كه گفت : هنگامى كه سالار شايستگان ، حسين عليه السّلام از خانهء خدا به قصد عراق حركت كرد ، « اسماعيل حميرى » چنين سرود :
لا ذعرت السّوام في فلق الصبح * مغيّرا و لا دعوت يزيدا . . .
من از چوپانان در سپيدهدم و شبيخون زدن نمىهراسم ، و آن گاه كه از ترس مرگ دست ذلت به دست ظالم دهم تا خود را از خطرهايى كه مرا هدف گرفتهاند كنار كشم ، نبايد مرا آزادمرد روزگاران بخوانند .