فَانْ شِئْتَ النَّجاةَ فَزُرْ حُسَيْناً * لِكَىْ تَلْقَى الْالهَ قَريرَ عَيْنِ
فَانَّ النّارَ لَيْسَ تَمَسُّ جِسْماً * عَلَيْهِ غُبارُ زُوّار الْحُسَيْنِ « 1 »
پس وقتى كه غبار زوّار حسين بر روى يك دزد جانى بنشيند او را نجات دهد ، خود زوّار چه مقام و درجهاى دارند ! و حتماً بالاتر از ابراهيم خليل خواهند بود ! به قول شاعر :
من خاك كف پاى سگ كوى كسىام * كو خاك كف پاى سگ كوى تو باشد
و به قول شاعر اصفهانى مردى را در قيامت مىآورند و ملائكهء غِلاظ و شِداد او را به محضر عدل الهى مىبرند و هى به گناهان او شهادت مىدهند و مورد توجه فرشتهء مأمور رسيدگى [ واقع ] نمىشود ، مىگويند : شكمها پاره كرده است ، . . . ديوان مُكْرَم صفحهء 133 :
اگر اين مرده اشكى هديه كرده * ولش كن گريه كرده
عيانگر معصيت يا خُفيه كرده * ولش كن گريه كرده
نمازْ اين بندهء عاصى نكرده * مه حق روزه خورده
ولى يك ناله در يك تكيه كرده * ولش كن گريه كرده
اگر پستان زنها را بريده * شكمهاشان دريده
هزاران مرد را بىخُصيه كرده * ولش كن گريه كرده
اگر از كودكان شيرخواره * شكمها كرده پاره
به دسته گريههاى نسيه كرده * ولش كن گريه كرده
خوراك او همه مال يتيم است * گناه او عظيم است
خطا در شهر و هم در قريه كرده * ولش كن گريه كرده
اگر بر ذمّهء او حقّ ناس است * خدا را ناشناس است
براى خود جهان را فديه كرده * ولش كن گريه كرده
به دست خود زده قدّاره بر فرق * به خون خود شده غرق
تن خود زين ستم بىبنيه كرده * ولش كن گريه كرده
نمىارزد دوصد تضييع ناموس * به يك سُبّوح و قدّوس
هامش
( 1 ) . [ اگر نجات خواهى به زيارت حسين برو تا خداوند را با چشم روشن ديدار كنى . زيرا آتش دوزخ به جسمى كه غبار پاى زائران حسينى بر روى آن نشسته ، نمىرسد . ]