بود . گواينكه ايشان در اثر نفوذى كه داشتند تا حد زيادى در آن منطقه جلوى اين مسأله را گرفته بودند ولى هميشه يك كشمكش در اين مورد وجود داشت . ايشان مىگفتند شما كارهاى مسلّم الحرامى را به نام امام حسين مرتكب مىشويد و اين ، كار درستى نيست .
يادم هست در سالهايى كه در قم بوديم در آنجا هم يك نمايشها و شبيههاى خيلى مزخرفى در ميان مردم بود . سالهاى اول مرجعيت مرحوم آيت اللَّه بروجردى ( رضوان اللَّه عليه ) بود كه قدرت فوق العاده داشتند . قبل از محرم بود . به ايشان گفتند وضع شبيهخوانى ما اينجور است . دعوت كردند ، تمام رؤساى هيئتها به منزل ايشان آمدند . از آنها پرسيدند : شما مقلّد چه كسى هستيد ؟ همه گفتند : ما مقلّد شما هستيم .
فرمودند : اگر مقلّد من هستيد ، فتواى من اين است كه اين شبيههايى كه شما به اين شكل درمىآوريد حرام است . با كمال صراحت به آقا عرض كردند كه آقا ما در تمام سال مقلّد شما هستيم الّا اين سه چهار روز كه ابداً از شما تقليد نمىكنيم ! ! گفتند و رفتند و به حرف مرجع تقليدشان اعتنا نكردند . اين نشان مىدهد كه هدفْ امام حسين نيست ، هدفْ اسلام نيست ، نمايشى است كه از آن استفادههاى ديگرى و لااقل لذتى مىبرند . اين ، شكل قديمىاش بود .
شكل مدرنش را ما امروز در نمايشهايى كه براى عرفا و فلاسفه هر چند وقت يك بار در خارج و داخل به عنوان كنگرهاى بزرگ به نام فلان عارف بزرگ مثلًا مولوى تشكيل مىدهند ، مىبينيم . يك چيزى هم مىگويند كه عرفا مجلس سماع دارند ، كه در خود مجلس سماع هزار حرف است . حالا گيرم آن مرد عارف مجلس سماعى هم داشته است ؛ آن مجلس سماع مشروع يا نامشروع بوده من كارى ندارم ، ولى آن مجلس سماع قدر مسلّم اينطور نبوده كه چهار تا رقّاص و مطربى كه آنچه سرشان نمىشود معانى عرفانى است در آن شركت مىكردهاند . بعد ما مىبينيم وقتى كه جشن هفتصدمين سال [ وفات ] مولوى را مىگيرند « 1 » ، يگانه كارى كه شده اين است كه يك عده رقّاص آوردهاند و به اصطلاح مجلس سماع درست كردهاند ، يك مجلس شهوترانى . اين هم شأن مولوى ! .
اگر هدف مشروع باشد ، بايد از وسايل مشروع استفاده كرد . از طرف ديگر باز
هامش
( 1 ) . [ اشاره به كنگرهاى است كه به وسيلهء رژيم فاسد پهلوى برگزار شد . ]