حج ] به همين صورت بود : مسلمين شركت مىكردند ، آنها هم شركت مىكردند .
مسلمين مراسمشان را مطابق اسلام انجام مىدادند ، آنها هم مطابق رسوم خودشان انجام مىدادند . در سال نهم هجرى سورهء برائت نازل شد . بعد كه اين سوره نازل شد قرار شد كه امير المؤمنين برود اين سوره را در منى در مجمع عمومى بخواند كه از اين پس ديگر مشركين حق ندارند در مراسم حج شركت كنند و اين مراسم خاص مسلمين است و بس .
داستان معروف است كه حضرت رسول اول أبو بكر را فرستادند به عنوان امير الحاج . او رفت ولى هنوز بين راه بود كه آيه نازل شد . اينكه أبو بكر سورهء برائت را هم با خود برد يا از اول سورهء برائت نبود و او فقط براى امارة الحاج رفته بود ، مورد اختلاف مفسرين است ولى به هر حال اين ، مورد اتفاق شيعه و سنى است و آن را جزء فضائل امير المؤمنين مىشمارند كه پيغمبر اكرم امير المؤمنين را با مركب مخصوص خودش فرستاد و به او فرمود برو كه بر من وحى نازل شده است كه اين سوره را بر مردم نبايد بخواند مگر تو يا كسى كه از توست . امير المؤمنين رفت و در بين راه به أبو بكر رسيد . داستان را اينطور نقل كردهاند كه أبو بكر در خيمهاى بود . شتر مخصوص پيغمبر نعرهاى كشيد . او اين صدا را مىشناخت . گفت اين صداى شتر پيغمبر است ، چرا اين شتر اينجاست ؟ ناگاه ديد على ( ع ) آمده است . خيلى ناراحت شد . فهميد خبر مهمى است . گفت : آيا خبرى شده ؟ فرمود : پيغمبر مرا مأمور كرده كه سورهء برائت را بر مردم بخوانم . گفت : آيا چيزى عليه من هم نازل شده يا نه ؟ فرمود : نه .
در اينجا اختلاف است : سنيها مىگويند على رفت و سورهء برائت را قرائت كرد و أبو بكر به سفر ادامه داد و اين يك پست از او گرفته شد . ولى عقيدهء شيعه و بسيارى از اهل تسنن همانطور كه در تفسير الميزان نقل شده اين است كه أبو بكر از آنجا برگشت و تا به پيغمبر اكرم رسيد گفت : يا رسول اللّه ! آيا چيزى عليه من در اين سوره نازل شده است ؟ فرمود : نه .
روز اعلام سورهء برائت هم براى مسلمين روز فوقالعادهاى بود . در آن روز اعلام شد كه از امروز ديگر كفار حق ندارند در مراسم حج شركت كنند و محيط حرم اختصاص به مسلمين دارد ، و مشركين فهميدند كه ديگر نمىتوانند به وضع شرك زندگى كنند ، اسلام شرك را تحمل نمىكند ، همزيستى با اديان مثل يهوديت ، نصرانيت و مجوسيت را مىپذيرد ولى همزيستى با شرك را نمىپذيرد . گفتهاند شايد
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 895
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٨٩٥