يا مثلا اين آيات هم همين طور است :
وَ الذَّارِياتِ ذَرْواً ، فَالْحامِلاتِ وِقْراً ، فَالْجارِياتِ يُسْراً ، فَالْمُقَسِّماتِ أَمْراً ، إِنَّما تُوعَدُونَ لَصادِقٌ ، وَ إِنَّ الدِّينَ لَواقِعٌ
( 1 ) .
قسمهاى پىدرپى با سجعهاى خيلى كوتاه ، ولى پشت سرش مىبينيد كه عذاب پروردگار را ذكر مىكند : قسم به اين حقيقت ، قسم به آن حقيقت ( 2 ) كه جزاى پروردگار حقيقت دارد و وعدههايى كه براى آينده به شما داده شده است همه آنها واقع است و همه آنها امر شدنى است .
پس اين ( آهنگپذيرى ) هم خود يك مطلبى است دربارهء قرآن مجيد و خيلى عجيب هم هست . باز همين آقاى طه حسين در اين زمينه يك حرف خوبى مىزند ، مىگويد از زمانى كه راديو پيدا شد ، طرفداران كتابهاى دينى و مذهبى و كتابهاى ادبى - كه طرفداران زيادى دارند ، خواه تعصب داشته باشند و خواه نداشته باشند - علاقهمندند كه اينها را به وسيله راديوها پخش كنند و به گوشها برسانند . نه هيچ كتاب مذهبى در اين جهت به پاى قرآن رسيده است و نه هيچ كتاب ادبى توانسته است جاى قرآن را در اين جهت بگيرد . عبارتش اين است :
« پس از اختراع راديو ، پخش قرآن به وسيله خوانندگان خوشآواز در كشورهاى اسلامى و كشورهاى بيگانهاى كه به منظورهاى سياسى و غير سياسى براى مسلمين برنامهاى دارند فراوان گرديد . اكنون قرآن در راديوهاى اروپا و آمريكا بيشتر براى آنكه شنوندگان از آواز خوانندگان لذت برند خوانده مىشود ( 3 ) لكن بسيارى از شنوندگان ، آن را در درجه اول براى خودش و ثانيا به خاطر آوازهايى كه در تلاوت آن است و طربى كه در شنوندگان پديد مىآورد مىشنوند . گاه بعضى قسمتهاى ادبى از زبانهاى زنده در راديو پخش مىشود لكن هرگز پخش آنها مانند قرآن پيوسته و منظم نيست ( 4 ) . »
هامش
( 1 ) . ذاريات / 1 - 6 .
( 2 ) . اغلب هم به اين حقايق كونى قسم مىخورد ، كه البته خود آن هم يك رمزى دارد ، مىخواهد با توجه به اينها آن مطلب را ثابت كند .
( 3 ) . يعنى به جنبهء موسيقىاش كار دارند نه به جنبهء ديگرش ، ولى همان هم براى ما موضوع است و مطلوب .
( 4 ) . آنهايى هم كه روى منظورهاى ديگرى پخش مىكنند باز بالاخره دليل بر مشتريهاى آن است ، دليل بر اين است كه اين برنامه مستمع دارد . اگر مستمع نمىداشت اين قدر پخش نمىشد .