اين است كه هر روز به نام امام حسين با ظلم و باطلى مبارزه مىشود و حقّ و عدالتى احياء مىشود . اين پيروزى است و پيروزى بالاتر از اين چيست ؟ يزيدها و ابن زيادها مىروند ولى حسينها و عبّاسها و زينبها باقى مىمانند ، البتّه به عنوان يك ابده نه به عنوان يك شخص ، بلكه به عنوان يك صاحب اختيار و حاكم بر جامعهء خويش . آرى ، آنها مىميرند امّا اينها زنده و جاويد باقى مىمانند .
آيات سورهء انبياء : در آيات 16 و 17 و 18 اين سوره ، خداوند خلقت آسمان و زمين را مطرح مىكند كه در مقياس جهانى ، نظام هستى به حق برپاست نه به باطل و پوچى :
وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبِينَ ، لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا إِنْ كُنَّا فاعِلِينَ .
بعد مىفرمايد :
بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ .
اين آيه قدرت حق و ناچيزى و ناتوانى باطل را بيان مىكند . باطل ممكن است غلبهء ظاهرى و موقّت داشته باشد ، امّا حق يكدفعه از كمين بيرون مىآيد و آن را نابود مىكند . « قذف » يعنى پرتاب كردن ، « دماغ » يعنى جايگاه مغز . مثل اينكه از حق گلولهاى مىسازيم و به شدّت به باطل پرتاب مىكنيم كه مغزش را به اصطلاح خرد مىكند . بعد يك وقت مىبينيد باطل از بين رفتنى بوده است ، چيزى نبوده است ، « زاهق » بوده است .
عدّهاى از اين آيه استفادهاى كردهاند كه بد هم نيست و آن اينكه حق بعد از آنكه مدّتى به وسيلهء باطل پوشانده شد ، وقتى به جنگ باطل مىآيد كوبنده و بنيان كن مىآيد . خدا به وسيلهء خود بشر اين كار را مىكند . يك مرتبه و ناگهان مىبينيد كه حق همچون طوفان مىآيد و باطل را خرد و خمير مىكند و به دور مىافكند .
ببينيد قرآن در جنگ حقّ و باطل چقدر خوشبينانه نگاه مىكند ، مىگويد : اين نمود باطل شما را نترساند ، اين فراگيرى باطل شما را مأيوس نكند ، زيرا سرانجام