نگاهى به قرآن
در اينجا لازم است بعضى آيات قرآن در زمينهء حقّ و باطل مورد دقّت و تفسير و توجّه قرار گيرد :
در آغاز بحث مطالبى دربارهء « بسم اللّه الرّحمن الرّحيم » بيان شد كه رحمانيّت خدا اصالت دارد ؛ قهر و غضب و جبّاريّت و انتقام هم كه از صفات الهى است اسماء تبعى هستند و از لطف او ناشى مىشوند . در اين ديد عالى جز « اللّه » و رحمانيّت و رحيميّت او چيزى وجود ندارد ؛ هر چه هست خير است ، كمال است ، جود است ؛ شرّ و نقص و عدم ، امورى اعتبارى و تبعى و نسبى هستند .
در نظام هستى ، خير غالب است ، حق اصيل است و باطل هم اگر پيدا شد محكوم و غير اصيل و نابود شدنى است و آنچه پايدار مىماند حقّ است :
*
كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ
( 1 ) .
*
وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ
( 2 ) .
در تاريخ بشر هم اين بينش حكم مىكند كه حق پيروز و نظام حق بر نظامهاى باطل چيره خواهد شد :
هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ
( 3 ) .
آيات سورهء بقره : در اوايل اين سوره سه گروه در مقابل يكديگر مطرح شدهاند : گروه مؤمنين ، گروه كافرين و گروه منافقين .
هامش
( 1 ) . قصص / 88 .
( 2 ) . الرحمن / 27 .
( 3 ) . توبه / 33 .