در دورهء رسالت از آن پيمان ياد مىكرد و مىگفت حاضر نيستم آن پيمان بشكند و اكنون نيز حاضرم در چنين پيمانى شركت كنم .
اخلاق خانوادگى
در خانواده مهربان بود ، نسبت به همسران خود هيچ گونه خشونتى نمىكرد و اين بر خلاف خلق و خوى مكّيان بود . بدزبانى برخى از همسران خويش را تحمّل مىكرد تا آنجا كه ديگران از اينهمه تحمّل رنج مىبردند . او به حسن معاشرت با زنان توصيه و تأكيد مىكرد و مىگفت : همهء مردم داراى خصلتهاى نيك و بد هستند ، مرد نبايد تنها جنبههاى ناپسند همسر خويش را در نظر بگيرد و همسر خود را ترك كند ، چه ، هرگاه از يك خصلت او ناراحت شود خصلت ديگرش مايهء خشنودى اوست و اين دو را بايد با هم به حساب آورد .
او با فرزندان و با فرزندزادگان خود فوق العاده عطوف و مهربان بود ، به آنها محبّت مىكرد ، آنها را روى دامن خويش مىنشاند ، بر دوش خويش سوار مىكرد ، آنها را مىبوسيد و اينها همه بر خلاف خلق و خوى رايج آن زمان بود . روزى در حضور يكى از اشراف ، يكى از فرزندزادگان خويش - حضرت مجتبى ( ع ) - را مىبوسيد ، آن مرد گفت : من دو پسر دارم و هنوز حتّى يك بار هيچ كدام از آنها را نبوسيدهام . فرمود :
من لا يرحم لا يرحم ( 1 ) .
كسى كه مهربانى نكند رحمت خدا شامل حالش نمىشود .
نسبت به فرزندان مسلمين نيز مهربانى مىكرد . آنها را روى زانوى خويش نشانده ، دست محبّت بر سر آنها مىكشيد . گاه مادران ، كودكان خرد سال خويش را به او مىدادند كه براى آنها دعا كند . اتّفاق مىافتاد كه احيانا آن كودكان روى جامهاش ادرار مىكردند . مادران ناراحت شده و شرمنده مىشدند و مىخواستند مانع ادامهء ادرار بچّه شوند . او آنها را از اين كار به شدّت منع مىكرد و مىگفت : مانع ادامهء ادرار كودك نشويد ، اينكه جامهء من نجس بشود اهميّت ندارد ، تطهير مىكنم .
هامش
( 1 ) . الفقيه ، ج 4 / ص 272 .