حكيم براى استنباط حكمت ، عابد براى مناجات با خدا .
طبقات عارفان
مؤلف منازل السائرين مىنويسد : اصحاب سرّ ، آنانى هستند كه دور از مردم بوده و اين خبر در بارهى آنان است . برترين بندگان نزد خدا ، انسانهاى مخفى و با تقوا هستند ، ( احب العباد الى اللَّه الاخفياء الاتقياء ) . اين دسته به سه گروه تقسيم مىشوند .
دسته اول صاحبان همت عالى هستند . بىريا بوده ، راهشان صحيح است و كسى از رسم آنها با خبر نيست . انگشت نما نيستند و در هر كجا كه باشند ذخائر گنجينهى خدا مىباشند .
دسته دوم : به كارى اشاره مىكنند ولى خود در آن نيستند . توريه مىكنند و نظرشان چيز ديگر است . افراد را به كارى مىخوانند و خودشان در پى كار ديگرند . غيرت شديد آنها را واداشته كه در خفا زندگى كنند . ادبشان آنها را حفظ كرده و در مسير هدايت هستند .
طبقهى سوم : كسانى هستند كه خدا آنها را ناپيدا كردهاست و آنها را به شكلى نمايان كرده كه از درك حالت خود غافل هستند . و توان مشاهده آنچه كه در آن قرار گرفتهاند را ندارند . كه حكايت از صحت مقام آنهاست از خود پنهان شدهاند و حتى با نيت صادق و محبت خالص مبدأ هستى از آنها پوشيده ماندهاست . شوقى در وجود آنها ايجاد شده كه نمىتوانند بفهمند چه كسى قلب آنان را شعله ور گردانيدهاست . اين مرتبه از رقيقترين مراتب اهل ولايت است .
ثروتمند
حكيمى گويد : ثروتمندان سفيه همانند بزها و آهوهايى هستند كه پشم آنها از دُرّ است و نيز چون خرهايى هستند كه پالان آنها برد يمنى است .
زبان
حكيمى گويد : اگر انسان زبان حرف زدن نداشت ، چون چهارپاى از كار افتاده يا عكس بر ديوار بود .
همت
همچنين گويد : عزت به همت عالى است نه به استخوان پوسيده .
نادانى
همچنين گويد : جهالتى كه نگهدار آدمى باشد بهتر از دانشى است كه انسان نگهدار آن شود .