ضنين در قرآن ، تجويد
زمخشرى در كشاف ذيل آيه
وَ ما هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ
« 1 » در سوره تكوير مىگويد : پيامبر نسبت به آنچه از غيب اطلاع مىداد متهم نبود . ضنين از ماده ظن به معناى تهمت است برخى ضنين را از ماده ضن به معناى بخل دانستهاند ؛ يعنى پيامبر نسبت به وحى بخل نمىورزيد كه برخى را ترك كند يا پيامبر در ياد دادن قرآن به كسى بخل نمىورزيد كه قرآن را به او نياموزد .
در مصحف عبداللَّه ، ظنين آمدهاست و گفته شده پيامبر اين واژه را هم به ضاد و هم به ظا قرائت كردهاست .
اعتقاد به فرق بين ضاد و ظا لازم است و شناخت دو مخرج جداگانه براى آنها براى قارى ضرورى است ، چه اينكه بيشتر غير عربها بين اين دو فرقى نمىگذارند .
سپس زمخشرى مىافزايد : اگز نمازگزار حرفى را جاى حرف ديگر تلفظ كند چه پيش مىآيد ؟ مىگويم : تبديل ض به ظا تبديل دال به جيم و ثاء به سين است و تفاوت بين ض و ظا مانند تفاوت بين حروف ديگر است .
نماز
ابن مسعود گويد : نماز ترازوى خداست و اگر كسى به نماز وفا كند به ترازو وفا كرده و اگر از نماز بكاهد ، از ترازو كاستهاست خدا مىفرمايد :
وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ
« 2 »
.
پارسايى
به زاهدى گفتند چرا ترك دنيا كردهاى ؟ گفت : چون از لذائذ آن محروم هستم ، خواستم از ناراحتىهاى آن هم محروم باشم .
* به حكيمى گفتند : بهره خود را از دنيا بگير چرا كه فانى است . پاسخ داد حال كه چنين
هامش
( 1 ) - تكوير ، 24 .
( 2 ) - مطففين ، 1 .