صبح چون شد زان مقام دلپذير * بهر قوتى آمد آن عابد به زير
بود يك قريه به قرب آن جبل * اهل آن قريه همه گبر و دغل
عابد آمد بر در گبرى ستاد * گبر او را يك دو نان جو بداد
عابد آن نان بستد و شكرش بگفت * وز وصول طعمهاش خاطر شكفت
كرد آهنگ مقام خود دلير * تا كند افطار بر خبز شعير
در سراى گبر بد گرگين سگى * مانده از جوع استخوانى و رگى
پيش او گر خط پرگارى كشى * شكل نان بيند بميرد از خوشى
بر زبان گر بگذرد لفظ خبر * خبز پندارد رود هوشش ز سر
كلب در دنبال عابد پو گرفت * از پى او رفت و رخت او گرفت
زان دو نان عابد يكى پيشش فكند * پس روان شد تا نيابد زو گزند
سگ بخورد آن نان و از پى آمدش * تا مگر بار دگر آزاردش
عابد آن نان دگر دادش روان * تا كه باشد از عذابش در امان
كلب آن نان دگر را نيز خورد * پس روان گرديد از دنبال مرد
همچو سايه از پى او مىدويد * عف و عف مىكرد و رختش مىدريد
گفت عابد ، چون بديد اين ماجرا * من سگى چون تو نديدم بىحيا
صاحبت غير دو نان جو نداد * وان دو را خود بستدى اى كج نهاد
ديگرم از پى دويدن بهر چيست * وين همه رختم دريدن بهر چيست
سگ به نطق آمد كهاى صاحب كمال * بى حيا من نيستم چشمت بمال
هست از وقتى كه بودم صغير * مسكنم ويرانهىاين گبر پير
گوسفندش را شبانى مىكنم * خانهاش را پاسبانى مىكنم
گه به من از لطف نانى مىدهد * گاه مشت استخوانى مىدهد
گاه از يادش رود اطعام من * در مجاعت تلخ گردد كام من
روزگارى بگذرد كاين ناتوان * نه ز نان يابد نشان نه استخوان
گاه هم باشد كه اين گبر كهن * نان نيابد بهر خود نه بهر من
چونكه بر درگاه او پروردهام * رو به درگاه دگر ناوردهام
هست كارم بر در اين پير گبر * گاه شكر نعمت او گاه صبر
تو كه نامد يكشبى نانت بدست * در بناى صبر تو آمد شكست