آن وكيل ترديد روا داشته ، و مردم را از دادن حقوق شرعى به او منع كرده است ! با توجه به اينكه برخورد فضل با وكيل امام عليه السّلام برخوردى تند بوده و ترديد وى در صحت وكالتش نيز بىمورد بوده است ، توقيع عتابآميزى از سوى امام عسكرى عليه السّلام به واسطه « دهقان » ، وكيل مبرّز حضرت در سامرّا ( كه احتمالا همان « عروة بن يحيى » سابق الذكر است ) صادر و صحت وكالت وكيل مزبور به اين وسيله تأييد ، و فضل نيز به سبب اين كار مورد ملامت قرار گرفت . متن اين توقيع چنين است : « الفضل بن شاذان ما له و لموالىّ يؤذيهم و يكذّبهم ! و انّى لأحلف بحقّ آبائى ، لئن لم ينته الفضل بن شاذان عن هذا لأرمينّه برماة لا يندمل جرحه منها فى الدنيا و لا فى الآخرة ! » 4858712 خ 0 581 خ اين توقيع ، دو ماه پس از وفات « فضل » در سال 260 ق صادر شد . علت وفات « فضل » نيز آن بود كه براى فرار از دست خوارج از اين سو به آن سو سفر مىكرد و سرانجام از ناحيه بيهق رنج و تعب سفر درگذشت . صدور توقيع مزبور ، دو ماه پس از رحلت « فضل » مىتواند چنين توجيه شود كه امام عليه السّلام قصد تثبيت وكالت وكيل مزبور را داشته است ؛ از اينرو حيات يا موت « فضل » نمىتوانست در صدور يا عدم صدور اين توقيع تأثيرى داشته باشد . گذشته از آنكه اين احتمال نيز مىرود كه وصول توقيع دو ماه بعد از موت « فضل » بوده و نه صدور آن ! در هر حال گويا اهالى نيشابور به مخالفت با وكيل ياد شده ادامه داده مىدهند ! و از اينرو امام عسكرى عليه السّلام مجبور مىشود وكيل ديگرى به « نام ابراهيم بن عبده » را به آن ديار اعزام نمايد . آن حضرت همزمان با تعيين وى ، نامهاى عتابآميز نيز به يكى از سران شيعيان نيشابور ، به نام « اسحاق بن اسماعيل نيشابورى » ارسال كرد كه طى آن ، شيعيان نيشابور را به سبب كوتاهىهايى كه در انجام وظايف دينى بروز داده بودند مورد ملامت شديد قرار داد . در همين نامه ، حضرت اشارهاى به برخوردهاى آنان با وكيل پيشين ايشان ( ايوب بن ناب ) نموده است :
« و لقد طالت المخاطبة فيما بيننا و بينكم فيما هو لكم و عليكم و لو لا ما يجب من تمام النعمة من الله عز و جلّ عليكم لما أريتكم لى خطّا و لا سمعتم منّى حرفا من بعد الماضى عليه السّلام انتم فى غفلة عمّا اليه معادكم و من بعد النابى رسولى و ما ناله منكم حين اكرمه الله بمصيره اليكم و من بعد امامتى لكم ابراهيم بن عبده وفقه الله لمرضاته و أعانه على طاعته ، و كتابى الذى حمله محمد بن موسى النيسابورى و الله المستعان على كل حال . . . » . 5858712 خ 0 582 خ
سازمان وكالت و نقش آن در عصر ائمة ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 565
مساهمون: محمدرضا جبارى
ص٥٦٥