باب ششم : در بيان فضايل امام حسن ( ع ) و بعضى از احوال وى از ولادت تا شهادت :
در شواهد آورده است كه وى امام دوم است از ائمّه اثنى عشر و كنيت وى ابو محمّد است و لقبش تقى و سيّد . و ولادت وى در مدينه بود . در نيمه ماه رمضان سنهء ثلث من الهجرة ، و جبرئيل « عليه السلام » نام وى را به هديّه پيش رسول ( صلى اللّه عليه و آله و سلم ) آورد و بر قطعهاى از حرير بهشت نوشته و در صحيفه رضويّه مسطور است كه اسماء بنت عميس ( رضى اللّه عنها ) حديث كرد كه من قابلهء فاطمه بودم به حسن و حسين در وقتى كه اختر تابنده وجود حسن از برج ولايت طلوع نمود و گوهر درخشنده ذات صافى صفاتش از درج عصمت و طهارت ظهور فرمود .
مهى گشت از افق طالع كه پيش طالع سعدش * كمر چون تو امان بستست خورشيد جهان آرا
فلك تا مهد اطفال فلك را مىدهد جنبش * نخوابانيد از اين ماهى در اين گهوارهء مينا
خبر به حضرت رسالت « صلى اللّه عليه و آله » رسيد فى الحال آمد و گفت اى اسماء بيار فرزند مرا ، پس شاهزاده را در خرقهء زرد پيچيده بياوردم و در كنار آن حضرت نهادم آن حضرت خرقهء زرد را دور افكند و فرمود : كه نه با شما عهد كردهام كه فرزندان را در خرقهء زرد نپيچيد ؟ برفتم و خرقهء سفيد بياوردم و حسن را برداشته در آن ركو « 1 »
هامش
( 1 ) - ركو فارسى قديم به معنى قطعه جامه ندوخته است .