كه خبر آمد كه قومى حاجب را بگرفتند و از آن كوهش در انداختند و اصحابش وى را در آن گور انداختند و آن مرد كه در آن گورش دفن خواستند كرد ، ناپيدا شد . « 1 »
معجزهء ديگر : روايت كرد منتصر بن متوكّل كه پدرم درخت مورد « 2 » بسيار بكشت در بستان . چون آن راست و نيكو شد ، فرّاشان را فرمود تا در ميان بستان سرا دكانچه « 3 » از براى وى بستند و وى رفت و بر آن نشست . چون نگاه كرد ، ديد كه يك درخت مورد از ميان درختان زرد شده است . به من گفت بر سبيل استهزا كه برو و از مولاى خود [ يعنى ؛ امام على نقى - عليه السّلام - ] « 4 » بپرس كه اين يكى در ميان چندين درخت چرا زرد شده است كه اگر غيب مىداند بگويد . من روز ديگر بامداد به خدمت حضرت امام - عليه السّلام - رفتم و او را از آن سؤال كردم . فرمود كه در زير [ 144 - رو ] آن درخت سرى است و زردى آن درخت از آن است . اين حكايت با پدرم گفتم : پس زمين بكاويدند . چنان بود كه وى فرموده بود . متوكّل گفت : هيچ كس را بدين خبر مده مگر كسى را كه به مثل آن تو را خبر دهد .
معجزهء ديگر : جماعتى از اهل اصفهان كه ابو العباس محمّد بن النصر و ابو جعفر محمّد بن علويه از ايشان بودند ، گفتند : در اصفهان مردى بود او را عبد الرحمن مىگفتند . شيعى مذهب بود و به امامت على نقى - عليه السّلام - قايل بود . وى را از آن پرسيدند . گفت : من مردى درويش بودم و زبانى فصيح و دليرى داشتم . پس اهل اصفهان سالى مرا با قومى به درگاه متوكّل فرستادند از جهت دفع ظلم . روزى به در خانهء وى بوديم . متوكّل كسى به احضار امام على نقى فرستاد تا وى را بيارد [ و قصد كشتن وى - عليه السّلام - داشت ] « 5 » [ يكى از حاضران گفت : اين چه كسى است كه وى را مىخوانند ؟ گفتند : مردى علوى است كه رافضيان به امامت وى مىگويند و چنان پنداريم كه متوكّل وى را از براى كشتن مىخواند . گفتم : از اينجا فراتر نشوم تا كه اين مرد را بينم كه چه مردى است . ] « 6 » ناگاه وى را ديدم بر اسبى
هامش
( 1 ) . مناقب آل ابى طالب ، ج 4 ، ص 416 - 417 .
( 2 ) . درختى هميشه سبز و داراى برگى خوشبو و گلى سپيد كوچك و خوشبو كه به عربى آس گويند .
( 3 ) . ق : دكانى .
( 4 ) . ق : ندارد .
( 5 ) . ق : ندارد .
( 6 ) . م : ندارد .