برآورد كه زنهار اى پسر عمّ رسول خداى ؛ مىخواهى كه مرا به پسرم دهى ، به خداى كه او فرزند من است و روشنى چشم من و اين برادران مرا به پدرش دادهاند و چون وى را زاييدم و تربيتش كردم و چون بزرگ شد و بد و نيك بدانست ، برادران مرا فرمودند كه وى را برانم و نفى كنم . به خداى كه اين پسر ، فرزند من است به حق .
پس امير المؤمنين گواهان را و زن را حدّ فرمود . پس مردمان بر رسول درود فرستادند و عمر ، امير المؤمنين را گفت : خداى تو را جزاى خير دهاد از من ، شما اهل بيت حقايد و [ منبع لطف و جود و رحم و كرامت ] « 1 » [ و معدن علم . ] « 2 »
قضيّهء ديگر : هم ابن عباس [ 60 - رو ] گفت : در عهد رسول خداى - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - جوانى بود از فرزندان انصار ، او را ثابت عمرو گفتند . طريق نيكو داشت و زندگانى خوب مىكرد . همچنين در زهد و عبادت بود تا عهد ولايت عمر بن الخطاب و چون وقت آن بود كه مردمان به حج مىشدند ، اين بندهء صالح پيش امير آمد و گفت : يا بن عمّ رسول اللّه ؛ تو داناترين مردمانى بدانچه رسول اللّه [ در حال حيات ] « 3 » با من كرد از عنايت و [ شفقت و ] « 4 » رعايت جانب . اكنون به حج خواهم رفت ، مىخواهم كه حاجيان را وصيّت كنى كه تا در راه مرا مراعات كنند .
پس چون عزم رحيل كردند ، امير المؤمنين [ و حسن و حسين ] « 5 » و عمر بن الخطاب همه « 6 » با هم آمدند و آن مرد را به حجّاج تسليم كردند و گفتند : او وديعهء ماست نزديك شما و محتاج نيست كه شما را وصيّت كنيم . وى را گرامى داريد و در راه ، مراعات وى كنيد . گفتند : بلى و فرمانبرداريم خداى را و شما را . پس قافله برفتند و آن جوان را خداى تعالى جمالى با كمال داده بود . زنى در آن قافله به دو نگريست و محبّ وى شد و اين جوان از قافله دور فرود آمدى . پس شبى آن زن نزديك وى شد و وى در نماز بود . از نماز فارغ شد . زن گفت : من تو را دوست داشتم ، اكنون با [ 61 - پ ] من جمع آى تا ساعتى آتش مرا بنشانى . مرد گفت : دور شو اى ملعونه و اگر نه فرياد برآرم تا قافله بشنوند و تو را بكشند . زن بازگرديد و در ديگر منزل
هامش
( 1 ) . ق : ندارد .
( 2 ) . م : ندارد . ر . ك : مناقب آل ابى طالب ، ج 2 ، ص 362 .
( 3 ) . م : ندارد .
( 4 ) . ق : ندارد .
( 5 ) . م : ندارد .
( 6 ) . م : ندارد .