راست بگوى . گفت : نه چنين است كه اين زن دعوى مىكند بلكه چون جمال و حسن صورت وى بديد بترسيد كه شوهرش به وى رغبت كند . وى را خمر داد و ما را بخواند تا وى را نگاه داشتيم و به انگشت ، بكارت وى ببرد . امير فرمود : اللّه اكبر ؛ اوّل كسى كه ميان گواهان جدا كرد پس از دانيال پيغمبر منم و كاوين « 1 » دختر بر زن لازم كرد و فرمود تا پس از آن ، آن زن را از شهر بيرون كردند و شوهر را الزام كرد تا طلاق داد [ و دختر يتيم را بدان مرد داد ] « 2 » و كاوين از بيت المال بداد و در روايت ديگر هست [ 57 - پ ] كه زنان را حدّ قذف « 3 » بزد و او را و زنان ديگر را كه در بكارت بردن ، يارى وى دادند ، مهر لازم كرد چهار صد درم طلا ، ميان زن و شوهر جدا كرد و دختر يتيم را بدان مرد داد و كاوين از مال خود بداد .
عمر گفت : حديث دانيال پيغمبر ما را بگوى . فرمود : دانيال يتيم بود بىپدر و مادر و زنى از بنى اسرائيل وى را برگرفته بود و مىپروريد و در آن شهر دو قاضى بودند و اين قاضيان دوستى داشتند كه مردى صالح بود و اين مرد زن نيكو داشت و اين مرد پيش پادشاه شدى و محدّثى كردى . روزى پادشاه [ خواست كه مردى را به مهمّى به جايى فرستد . قاضيان گفتند كه آن مرد ، اهليت آن دارد . ملك ] « 4 » آن مرد را به سفر فرستاد . آن مرد ، زن خود را به قاضيان سپرد و به خيرشان وصيّت كرد در حقّ وى ، و ايشان قبول كردند . پس از آن به در سراى او مىشدند و احوال آن زن مىپرسيدند تا بدان زن عاشق شدند و زن را با خود خواندند . زن سر فرو نياورد و ابا كرد . قاضيان گفتند : اگر فرمان نبرى ما پيش پادشاه گواهى دهيم به زناى تو و بعد از آن تو را رجم كنيم . گفت : هر چه خواهيد كنيد . پس [ قاضيان به نزديك ملك شدند و ] « 5 » بر آن زن صالحه گواهى دادند به زنا و آن [ زن در صلاح و عفّت آوازه وصيتى
هامش
كه اين زن زنا كرد . گفت : با كه ؟ گفت : با فلان . گفت : در كدام روز ؟ گفت : در فلان روز . گفت : در كدام جاى ؟ گفت : در فلان جاى . پس بفرمود تا وى را به همان خانه بردند و ديگران حاضر كردند . سخن ايشان خلاف افتاد تا زنى كه آخر ماند . از وى پرسيدند . زن بگريست و . . .
( 1 ) . همان كابين به معناى مهر است .
( 2 ) . م : ندارد .
( 3 ) . حدّ اتّهام به زنا .
( 4 ) . م : ندارد .
( 5 ) . ق : ندارد .