21 - و أنت - و إن دافعوك - الإمام * و كان أبوك برغم الأنوف
22 - لمن آية الباب يوم اليهود ؟ ! * و من صاحب الجنّ يوم الخسيف ؟ !
23 - و من جمع الدين فى يوم « بدر » * « و أحد » بتفريق تلك الصفوف
24 - و هدّم فى اللّه أصنامهم * بمرأى عيون عليها عكوف ؟ !
25 - أغير أبيك إمام الهدى ؟ ! * ضياء الندىّ هزبر العزيف
21 - و تو اى سرور من - گرچه از مقامت محروم كردند - پيشوايى ، همچون پدر ارجمندت به رغم ابله بودن كافران .
22 - به روز خيبر معجز قلعه و در ، بر دست كه جارى شد ؟ و بر سر چاه شر جنّيان كه برتافت ؟
23 - به روز بدر و احد صفوف دشمن كه پراكند ؟ صفوف آشفته دين را كه مجتمع آورد .
24 - بتهايشان را به رضاى حق ، كه درهم كوبيد ؟ با آنكه بتپرستان حاضر و ناظر بودند .
25 - جز پدرت بود ؟ ! پيشواى هدايت و چراغ امت . شير بيشهى شجاعت .
26 - تفلّل سيف به ضرّجوك * لسوّد خزيا وجوه السّيوف
27 - أمرّ بفىّ عليك الزلال * و آلم جلدى وقع الشّفوف
28 - أ تحمل فقدك ذاك العظيم * جوارح جسمى هذا الضفيف ؟
29 - و لهفى عليك مقال الخبي * ر : أنّك تبرد حرّ الهيف
30 - أنشرك ما حمل الزائرو * ن أم المسك خالط ترب الطفوف ؟
26 - كند باد شمشيرى كه پيكرت در خون كشيد و روى هرچه شمشير است سياه كرد .
27 - آب گوارا در كامم شرنگ شد ، جامه حريرم سوهان تن گشت .
28 - اين تن ناتوانم كى تواند ، اين بار مصيبت توانفرسا را بر دوش كشد .
29 - حسرت و افسوسم بر تو است و اين نيز سخن آگاهان است كه : روز قيامت آتش حسرت با اشاره تو سرد و سلامت خواهد شد .
30 - سرور من ، اين بوى دلاويزى تو است كه زايران با خود آوردند ، يا مشك ختن كه با تربت بياميخت .
31 - كأن ضريحك زهر الربي * ع هبّت عليه نسيم الخريف
32 - أحبّكم ما سعى طائف * و حنّت مطوّقة فى الهتوف
33 - و إن كنت من « فارس » فالشري * ف معتلق ودّه بالشريف
34 - ركبت - على من يعاديكم * و يفسد تفضيلكم بالوقوف -
35 - سوابق من مدحكم لم أهب * صعوبة ريّضها و القطوف
36 - تقطّر غيرى أصلابها * و تزلق أكفالها بالرّديف « 1 »
31 - گويا عرصه مزارت گلزار بهارى است كه سوز پاييزى بر آن وزيد .
32 - من به شما مهر ورزم مادامكه طوافكنندگان كعبه به سعى پردازند و يا قمرى بر شاخسار بنالد .
33 - گرچه نژادم پارسى است ، اما مرد شريف و آزاد ، تعلّق خاطرش وقف آزادگان شريف است .
هامش
( 1 ) - الديوان المهيار ؛ ج 2 ، ص 262 و 263 . ادب الطف ؛ ج 2 ، ص 234 و 235 . الغدير ؛ ج 4 ، ص 245 - 247 . اين قصيده را به سال 392 هجرى سروده است .