روى رحمت حق تعالى اميدوار شدند چنانكه فرموده است
إِذْ يُغَشِّيكُمُ النُّعاسَ أَمَنَةً مِنْهُ
« 1 » « ياد آوريد آن را كه فرو گرفت شما را خواب سبك براي ايمنى از جانب خدا كه در دلهاى شما افكند » ،
وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّماءِ ماءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ وَيُذْهِبَ عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطانِ وَلِيَرْبِطَ عَلى قُلُوبِكُمْ وَيُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدامَ
« 2 » « وفرستاد بر شما از آسمان آبى تا پاك گرداند شما را به آن وببرد از شما وسوسهء شيطان را يا جنابت شيطانى را وتا محكم گرداند دلهاى شما را به اميدوارى رحمت الهى وثابت گرداند قدمهاى شما را - براي سخت شدن زمين يا ثابت قدم گرديدن در جهاد - » « 3 » .
علي بن إبراهيم روايت كرده است كه : آن شب حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم عمار بن ياسر وعبد اللّه بن مسعود را فرستاد بسوى لشكر كافران كه خبري از أحوال ايشان بياورند ، چون ايشان داخل لشكر كافران گرديدند همه را خائف وهراسان يافتند ، وهرگاه مىخواست أسب ايشان صدا كند از نهايت ترس بر دهانش مىچسبيدند ، وشنيدند كه منبه بن حجاج مىگفت : گرسنگى براي ما نان شب نگذاشت ناچار بايد كه يا بميريم يا بميرانيم ؛ فرمود كه : ايشان واللّه سير بودند وليكن از نهايت خوف وهراس اين سخنان مىگفتند ، زيرا كه حق تعالى رعبى در دل ايشان افكنده بود چنانكه حق تعالى فرستاد كه
إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلائِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُوا الَّذِينَ آمَنُوا
يعنى : « ياد كن - اى محمد - وقتي را كه وحى كرد پروردگار تو بسوى ملائكة : بدرستى كه من با شمايم پس ثابت گردانيد ودل دهيد مؤمنان را در محاربهء كافران » ،
سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ
« زود باشد كه بيندازم در دلهاى كافران ترس وبيم را » ،
فَاضْرِبُوا فَوْقَ الْأَعْناقِ
« پس بزنيد اى ملائكة بالاى گردنهاى ايشان را » ،
وَاضْرِبُوا مِنْهُمْ كُلَّ بَنانٍ
« 4 » « وبزنيد از ايشان همهء
هامش
( 1 ) . سورهء انفال : 11 .
( 2 ) . سورهء انفال : 11 .
( 3 ) . رجوع شود به تفسير قمى 1 / 261 ومجمع البيان 2 / 526 .
( 4 ) . سورهء انفال : 11 و 12 .