پى يكديگر آيند » « 1 » .
وطبرسى از امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه : حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم نظر كرد بسوى بسيارى عدد مشركان وكمي عدد مسلمانان ، رو به قبله آورد ودست به دعا برداشت وعرض كرد : پروردگارا ! وفا كن به وعدهاى كه با من كردى ، خداوندا ! اگر اين گروه هلاك شوند كسى عبادت تو در زمين نخواهد كرد . وپيوسته دست به جانب آسمان بلند كرده بود ودعا وتضرع مىنمود تا آنكه ردا از دوش مباركش افتاد پس حق تعالى اين آية را فرستاد
وَما جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرى وَلِتَطْمَئِنَّ بِهِ قُلُوبُكُمْ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
« 2 » « ونگردانيده است خدا اين مدد كردن به ملائكة را مگر بشارتى براي شما وتا آرام گيرد دلهاى شما ونيست يارى وظفر يافتن بر دشمن مگر از نزد خدا - نه از ملائكة ونه از غير ايشان - بدرستى كه خدا غالب است بر هر چه اراده نمايد وكارهاى أو منوط به حكمت است » « 3 » .
وعلي بن إبراهيم روايت كرده است كه : چون شب شد حق تعالى بر أصحاب حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم خوابى مستولى گردانيد وبعضي از ايشان محتلم شدند وزمينى كه فرود آمده بودند ريگ روان بود وپا در آن بند نمىشد وكافران سبقت كرده بودند وآب را گرفته بودند ومسلمانان آب نداشتند ، چون بيدار شدند از اين أحوال بسيار غمگين شدند وبه حضرت عرض كردند كه : ما در زمين نرمى هستيم وكافران بر زمين سخت ايستادهاند ومحتلم شدهايم وآب نداريم كه غسل كنيم وبا جنابت كشته خواهيم شد ؛ پس حق تعالى بارانى فرستاد كه بر مسلمانان نرم وريزه وآهسته مىباريد تا زمينهاى ايشان سخت شد وبر كافران تند مىباريد كه زمين ايشان گل شد وپا در آن بند نمىشد وبه اين سبب مسلمانان آب بهم رسانيدند وغسل كردند وحق تعالى هراس عظيم در دل كافران افكند كه از شبيخون مسلمانان مىترسيدند ، ومسلمانان به اين أسباب دلهاى ايشان قوى شد واز
هامش
( 1 ) . رجوع شود به تفسير قمى 1 / 260 ومجمع البيان 2 / 523 .
( 2 ) . سورهء انفال : 10 .
( 3 ) . مجمع البيان 2 / 525 .