و نامه طولانى است ، به همين اكتفا كرديم « 1 » . در كتاب عيون المعجزات روايت كرده است از كتاب وصاياى على بن محمّد بن زياد صيمرى كه : چون سندى بن شاهك لعين رطب زهرآلود براى آن امام مظلوم فرستاد ، خود آمد به نزد آن حضرت كه ببيند تناول كرده است يا نه ، وقتى رسيد كه حضرت ده دانه از آن خرماى زهرآلود تناول كرده بود ، گفت : ديگر تناول نما ، حضرت فرمود : در آنچه خوردم مطلب تو به عمل آمد ، و به زياده احتياجى نيست ، پس پيش از وفات آن حضرت به چند روز قضاوت عدول را حاضر كرد ، حضرت را به حضور ايشان آورد و گفت : مردم مىگويند كه : موسى بن جعفر در تنگى و شدّت است ، شما حال او را مشاهده كنيد و گواه شويد كه آزار و علّتى ندارد ، و بر او كار را تنگ نگرفتهايم . حضرت فرمود كه : اى جماعت گواه باشيد كه سه روز است كه ايشان زهر به من دادهاند ، و به ظاهر صحيح مىنمايم و ليكن زهر در اندرون من جا كرده است ، و در آخر اين روز سرخ خواهم شد سرخى شديد ، و فردا زرد خواهم شد زردى شديد ، و روز سوّم رنگم به سفيدى مايل خواهد شد و به رحمت و خشنودى حق تعالى و اصل خواهم شد . چون آخر روز سوّم شد ، روح مقدّسش در ملأ اعلا به پيغمبران و صدّيقان و شهدا ملحق گرديد ، به مقتضاى
« 2 » رو سفيد به رياض رضوان خراميد « 3 » . در بصائر الدّرجات به سند معتبر روايت كرده است كه ابراهيم بن ابى محمود از حضرت امام رضا عليه السّلام پرسيد كه : آيا امام وقت فوت خود را مىداند ؟ حضرت فرمود : بلى ، گفت : امام موسى عليه السّلام در وقتى كه يحيى برمكى رطب و ريحان زهرآلود براى آن جناب فرستاد آيا دانست كه آنها را به زهر آلودهاند ؟ گفت : بلى ، ابراهيم گفت : دانسته حضرت آن را تناول كرد و خود اعانت بر كشتن خود كرد ؟ آن جناب فرمود : پيشتر مىدانست براى آنكه تهيّهء خود را درست كند ، در وقت خوردن از خاطر او محو شد كه