جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 639

كرده باشند و مرا به رو در جهنّم اندازند ، يا بن رسول اللَّه به كجا مىروى برگرد بسوى حرم جدّ خود كه كشته مىشوى ، حضرت فرمود : از كشته شدن پروائى ندارم ، و شهادت كه سرمايهء سعادت ابدى است منتهاى آمال دوستان خداست . پس حضرت از آنجا روانه شدند و در قطقطانيّه نزول اجلال فرمودند ، چون فرود آمدند نظر حضرت بر خيمه‌اى افتاد پرسيد كه : اين خيمه از كيست ؟ گفتند : از عبد اللَّه بن حر حنفى است ، حضرت كسى به نزد او فرستاد و او را پيغام داد كه : تو در درگاه خداوند جبّار نافرمانى و خطا بسيار كرده‌اى ، و اگر توبه نكنى خدا تو را بر آنها مؤاخذه خواهد كرد ، اكنون تايب شو و مرا يارى كن تا جدّ من شفيع تو باشد در روز قيامت ، آن بىسعادت گفت كه : اگر من به يارى تو بيايم اوّل كسى كه از لشكر تو كشته خواهد شد من خواهم بود ، و ليكن اسبى دارم كه هرگز به طلب كسى نرفته‌ام بر آن اسب كه او را نيافته باشم ، و هيچ‌كس از پى من نتاخته است مگر آنكه مرا نجات داده است ، آن اسب را به تو مىدهم . حضرت روى مبارك از او برگردانيد و فرمود : مرا به تو و اسب تو احتياجى نيست ، و گمراه كنندگان روى مبارك از او برگردانيد و فرمود : مرا به تو و اسب تو احتياجى نيست ، و گمراه كنندگان را ياور خود نمىگيرم ، و ليكن بگريز كه نه از براى ما باشى و نه بر ما ، به درستى كه هر كه در واقعهء ما حاضر باشد و يارى ما نكند ، حق تعالى او را بر رو در جهنّم مىافكند « 1 » . و به روايت اوّل : چون از قصر بنى مقاتل بار كردند و قدرى راه رفتند ، سيّد شهدا را بر روى اسب خواب ربود ، و بيدار شد سه نوبت گفت : انّا للَّه و انّا اليه راجعون الحمد للَّه رب العالمين ، حضرت على اكبر چون اين حالت را مشاهده كرد ، از پدر بزرگوار استعلام آن حال نمود ، حضرت فرمود : در اين وقت بر روى اسب مرا خواب برد ، ديدم كه مردى سوار است و مىگويد كه : اين گروه مىروند و مرگ روى به ايشان مىآيد ، دانستم كه ما را مىگويد ، آن امامزادهء عالىمقدار گفت : اى پدر بزرگوار چون ما برحقّيم از مرگ چه پروا داريم ، حضرت او را دعا كرد « 2 » . ابن قولويه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه چون جناب امام حسين عليه السّلام از عقبهء بطن بالا رفت به اصحاب خود فرمود كه : البتّه من در اين سفر كشته مىشوم ، گفتند :