جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 575

است به من « 1 » . ايضاً به سند معتبر روايت كرده است كه مردى در خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام قاتل حسين بن على را مذكور ساخت ، بعضى از اصحاب آن حضرت گفتند : مىخواستيم كه حق تعالى از او در دنيا انتقام بكشد ، حضرت فرمود : مگر عذاب خدا را براى او سهل مىشماريد ، آنچه حق تعالى از براى او مقرّر كرده است از عذابها و عقوبتها مشابهتى ندارد بر عقوبتهاى دنيا « 2 » . ايضاً به سند معتبر از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام روايت كرده‌اند كه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : در جهنّم منزلى هست كه كسى مستحق نمىشود آن را مگر به قتل حسين بن على و يحيى بن زكريّا عليهما السّلام « 3 » . ابن قولويه از كعب الاحبار روايت كرده است كه اوّل كسى كه لعنت نمود بر قاتلان حسين بن على ، ابراهيم خليل الرّحمن بود و امر كرد فرزندان خود را و عهد و پيمان از ايشان گرفت كه پيوسته او را لعنت كنند ، و بعد از آن حضرت موسى او را لعنت كرد و امر كرد امّت خود را به آن ، پس لعنت كرد او را داود عليه السّلام و امر نمود بنى اسرائيل را ، پس لعنت كرد او را حضرت عيسى و بسيار مىگفت بنى اسرائيل را كه لعنت كنند بر قاتلان حسين ، اگر زمان او را در يابيد در خدمت او جهاد نمائيد كه كسى كه با او شهيد شود چنان است كه با پيغمبر شهيد شده است ، و گويا آن نقطه كه در آن مدفون خواهد شد در نظر من است ، و هيچ پيغمبرى نيست مگر آنكه به زيارت كربلا رفته است و در آنجا توقّف نموده است ، و آن زمين مبارك را خطاب كرده است كه : توئى بقعه‌اى كه خير تو بسيار است ، و ماه تابان امامت در تو مدفون خواهد شد « 4 » . ايضاً از عمر بن هبيره روايت كرده است كه گفت : روزى ديدم حضرت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را كه حسن و حسين را در دامان خود نشانيده بود ، و گاهى اين را و گاهى آن را