جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 531

و در قيامت هيچ بنده‌اى محشور نمىشود كه ديدهء او گريان نباشد مگر كسى كه بر جدّم حسين گريسته باشد ، كه او محشور مىشود با ديدهء خندان ، و بشارت به او مىرسد از جانب خداوند عالميان ، و آثار سرور و شادى از روى او ظاهر مىگردد ، و خلايق همه در ترس و بيمند و گريه كنندگان بر حسين ايمنند ، و همهء خلق را به مقام حساب مىبرند و ايشان در زير عرش خدا در خدمت آن حضرت نشسته‌اند و از حساب نمىترسند ، و ملائكه به نزد ايشان مىآيند و ايشان را تكليف دخول بهشت مىنمايند و ايشان ابا مىكنند و مىگويند كه : ما مجالست و صحبت آن حضرت را به بهشت نمىفروشيم ، و لقاى آن حضرت خوشتر است ما را از بهشت ؛ و حور و غلمان براى ايشان پيغام مىفرستند كه : ما را شوق ملاقات شما به نهايت رسيده است ، و ايشان به سبب سرور و شادى كه از مجالست آن حضرت دارند ، سر بالا نمىكنند كه پيغام ايشان را بشنوند ، و دشمنان اهل بيت را مىبينند كه بر رو بسوى آتش مىكشند ، و ايشان منازل آن نيكوكاران را مىبينند پس مىگويند كه : نيست ما را شفاعت كننده‌اى در اين روز و نه دوستى و نه يارى كه ما را از شدّت و آزارى نجات دهد . پس باز ملائكه پيغام از جانب زنان ايشان و خزينه داران از بهشتهاى ايشان مىآورند و براى ايشان وصف مىكنند نعمتهائى را كه حق تعالى براى ايشان در بهشتها مهيّا كرده است ، ايشان در جواب مىگويند كه : خواهيم آمد ان شاء اللَّه نزد شما . چون جواب پيغام ايشان به حوران و غلمان و خازنان بهشتهاى ايشان مىرسد ، مىشنوند كه ايشان در خدمت آن حضرت در زير عرش نشسته‌اند ، شوق آنها به ملاقات ايشان زياده مىگردد ، پس اين همنشينان آن حضرت مىگويند كه : حمد و سپاس خداوندى را كه فزع اكبر و اهوال اين روز را از ما برداشت و ما را نجات داد از آنچه مىترسيديم ، پس اسبان و شتران از بهشت با محملها براى ايشان مىآورند و ايشان سوار مىشوند ، و مشغول حمد و ثناى حضرت عزّت و صلوات بر حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و آل آن حضرت مىباشند تا داخل منازل خود گردند « 1 » .