جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 529

خود على بن موسى الرّضا عليه السّلام بودم ، چون روز عاشورا شد ، مردى از اصحاب ما مقتل حضرت امام حسين عليه السّلام را مىخواند ، و به اين روايت رسيد كه حضرت باقر عليه السّلام فرمود : هر كه از ديده‌هاى او در مصيبت حسين به قدر پر پشه‌اى آب بيرون آيد ، حق تعالى گناهان او را بيامرزد اگر چه مانند كف درياها باشد ، و در آن مجلس مرد جاهلى كه مدّعى علم بود حاضر بود ، و به عقل ناقص خود اعتقاد تمام داشت ، گفت : اين حديث نمىبايد صحيح باشد ، چگونه گريستن بر آن حضرت اين قدر ثواب داشته باشد ، و با او مباحثه بسيار كرديم ، و از ضلالت خود برنگشت و برخاست . چون روز شد به نزد ما آمد زبان به معذرت گشود و اظهار ندامت از گفته‌هاى شب نمود و گفت : چون شب از نزد شما رفتم و در رختخواب خود خوابيدم ، در خواب ديدم كه قيامت برپا شده است ، و مردم را همه در يك صحرا جمع كرده‌اند ، و ترازوهاى اعمال را آويخته‌اند ، و صراط را بر روى جهنّم كشيده‌اند ، و ديوانهاى عمل را گشوده‌اند ، و آتش جهنّم را افروخته‌اند ، و قصرهاى بهشت را به جلوه در آورده‌اند ، در آن وقت تشنگى عظيم بر من غالب شد ، چون نظر كردم به جانب راست خود حوض كوثر را مشاهده كردم ، و بر لب حوض دو مرد و يك زن را ديدم كه ايستاده‌اند و نور جمال ايشان صحراى محشر را روشن كرده است ، و جامه‌هاى سياه پوشيده‌اند و مىگريند ، از مردى پرسيدم : اينها كيستند كه بر كنار كوثر ايستاده‌اند ؟ گفت : يكى محمّد مصطفى و ديگرى على مرتضى ، و آن زن فاطمهء زهرا عليهم السّلام است ، گفتم : چرا سياه پوشيده‌اند و مىگريند ؟ گفت : مگر نمىدانى كه امروز روز عاشوراست و روز شهادت شهيد كربلاست ، پس به نزديك حضرت فاطمه عليها السّلام رفتم و گفتم : اى دختر رسول خدا تشنه‌ام ، آن حضرت از روى غضب به من نظر كرد و گفت : تو نيستى كه انكار مىكردى فضيلت گريستن بر مصيبت فرزند پسنديدهء من و نور ديدهء من حسين شهيد مظلوم را ؟ از وحشت اين خواب بيدار شدم و از گفتهء خود نادم و پشيمان گرديدم ، اكنون از شما معذرت مىطلبم كه از تقصير من درگذريد « 1 » . ابن قولويه به سند معتبر از زراره روايت كرده است كه حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام