جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 522

ابن قولويه به سند معتبر روايت كرده است كه هيچ روزى حسين بن على عليه السّلام نزد حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام مذكور نمىشد كه كسى آن حضرت را تا شب متبسّم بيند ، و در تمام آن روز محزون و گريان مىبود و مىفرمود : حسين عليه السّلام سبب گريهء هر مؤمن است « 1 » . ايضاً از آن حضرت روايت كرده است كه روزى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام نظر كرد بسوى امام حسين عليه السّلام و فرمود : تو سبب گريهء هر مؤمنى ، پس امام حسين عليه السّلام گفت : من چنينم اى پدر ؟ حضرت فرمود : بلى اى فرزند گرامى « 2 » . ابن بابويه و ابن قولويه به سندهاى معتبر بسيار از ابو عمارهء منشد روايت كرده‌اند كه گفت : روزى به خدمت حضرت صادق عليه السّلام رفتم ، حضرت فرمود كه : شعرى چند در مرثيهء حسين انشاء كن ، چون شروع كردم حضرت گريان شد ، و من مرثيه مىخواندم و حضرت مىگريست تا آنكه صداى گريه از خانهء آن حضرت بلند شد . به روايت ديگر : آن جناب فرمود : به آن روشى كه در پيش خود مىخوانيد و نوحه مىكنيد بخوان ، چون خواندم آن جناب بسيار گريست و صداى گريهء زنان آن حضرت نيز از پشت پرده بلند شد ، چون فارغ شدم حضرت فرمود : هر كه شعرى در مرثيهء حسين بخواند و پنجاه كس را بگرياند بهشت او را واجب گردد ، و هر كه سى كس را بگرياند بهشت او را واجب گردد ، و هر كه بيست كس را بگرياند بهشت او را واجب گردد ، و ده كس را بگرياند بهشت او را واجب گردد ، و هر كه پنج كس را بگرياند بهشت او را واجب مىگردد ، و هر كس بگريد و يكى را بگرياند بهشت او را واجب گردد ، و هر كه مرثيه بخواند و خود بگريد بهشت او را واجب شود ، و هر كه او را گريه نيايد و خود را به گريه بدارد بهشت او را واجب شود « 3 » . در روايت ديگر فرمود : هر كه آن حضرت را به ياد بياورد و از ديدهء او به قدر پر مگسى آب بيرون آيد ، ثواب او بر خداست ، و خدا راضى نشود از براى او به ثوابى غير از