جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 167

بيرون آورد و من از عرش بزرگترم ، و از نور على آسمانها را بيرون آورد پس على جليل‌تر و بزرگ‌تر است از آسمانها ، پس بيرون آورد از نور حسن نور آفتاب را ، و از نور حسين نور ماه را ، پس ايشان بزرگترند از آفتاب و ماه . پس ملائكه تسبيح حق تعالى مىكردند و مىگفتند : سبّوح قدّوس ، چه بسيار گرامىاند اين نورها نزد حق تعالى . چون حق تعالى خواست كه امتحان كند ملائكه را ، بر ايشان فرستاد ابرى تاريك ، و چنان فرو گرفت ملائكه را كه يكديگر را نمىديدند ، ملائكه گفتند : اى خداوند ما و سيّد و بزرگ ما ! روزى كه ما را آفريده بودى تا حال چنين حالتى مشاهده نكرده بوديم ، پس از تو سؤال مىكنيم به حق اين نور كه ظلمت را از ما دور گردانى . پس حق تعالى نور حضرت فاطمه عليها السّلام را آفريد مانند قنديلى و بر كنار عرش آويخت ، و از نور آن آسمانهاى هفت‌گانه و زمينها روشن گرديد ، و به اين سبب فاطمه را زهرا ناميدند ، پس ملائكه تسبيح و تقديس حق تعالى كردند ، و حق تعالى فرمود كه : به عزّت و جلال خودم سوگند ياد مىكنم كه ثواب تسبيح و تقديس شما را تا روز قيامت قرار دادم از براى محبّان اين زن و پدر او و شوهر او و فرزندان او « 1 » . و ابن شهر آشوب روايت كرده است كه : كنيتهاى آن حضرت : ام الحسن و ام الحسين و ام المحسن و ام الائمّه و ام أبيها بود ، و اسماء آن حضرت : فاطمه و بتول و حصان و حرّه و سيّده و عذراء و زهراء و حوراء و مباركه و طاهره و زكيّه و مرضيّه و محدّثه و مريم الكبرى و صدّيقة الكبرى بود « 2 » .