تا آنكه وارد دمشق مىشود ، آنگاه دو لشكر فراهم نموده يكى را بشرق ميفرستد و ديگرى را بمدينه . چون لشكر اخير به زمين « بابل » كه جزو سرزمين لعنت شده يعنى بغداد است ميرسند بيش از سه هزار نفر را بقتل ميرسانند و افزون از صد زن را مورد تجاوز قرار ميدهند و سيصد جوان رشيد از بنى عباس را ميكشند ، سپس مانند سيل بكوفه ميريزند و حوالى آن را ويران ميسازند سپس از آنجا بيرون آمده روى بشام مىآورند .
در آن وقت لشكرى با پرچم هدايت بيرون آمده لشكر سفيانى را دنبال ميكنند تا به آنها ميرسند و تمام آنها را بقتل ميرسانند . بطورى كه يك نفر از آنها را باقى نميگذارند كه خبرى از آنها ببرد ! و اسيران و آنچه بغارت بردهاند ، از آنها ميگيرند .
سپس لشكر دوم بمدينه آمده سه شبانه روز دست بتاراج ميزنند ، آنگاه روى به مكه مىآورند : وقتى به « بيداء » « 1 » رسيدند ، خداوند جبرئيل را ميفرستد و ميفرمايد :
برو و آنها را نابود گردان ! جبرئيل هم با پاى خود ضربتى به زمين مىزند و با آن ضربت خداوند آنها را در زمين فرو ميبرد و جز دو نفر از قبيله جهينه كسى از آنها باقى نميماند
هامش
( 1 ) بيداء - در لغت بمعنى بيابان نرم و هموار و بىآب و علف و زمينى واقع در بين مكه و مدينه است و به مكه نزديكتر مىباشد ( مراصد ) ابن اثير در « نهايه » مينويسد : لشكرى كه بآهنگ جنگ مكه ميروند ، در اين سرزمين فرود مىآيند خداوند جبرئيل را ميفرستد و او ميگويد : « اى بيداء اينان را در خود فرو بر ! زمين هم آنها را در كام خود فرو برده همه را نابود ميگرداند » .
طريحى در « مجمع البيان » ميگويد : « بيداء » زمين مخصوصى واقع در يك ميلى « ذو الحليفه » به طرف مكه است . بيدا گويا بمعنى « إباده » و هلاك نمودن است .
در حديث است كه از نماز گزاردن در « بيداء » نهى شده - علت آن را هم گفتهاند كه : مورد غضب خدا واقع شده است . لشكرى بآهنگ خانهء خدا از آنجا ميگذرد ، خدا هم جبرئيل را ميفرستد و او ميگويد : اى بيابان « ابديهم » يعنى آنها را هلاك كن .
في الحال زمين آنها را فرو ميبرد و در حديث است كه « بيداء » همان « ذات الجيش است » كه هر وقت امام صادق به آنجا ميرسيد ؛ زود ميگذشت و در آن نماز نمىخواند !