هجرى دعوت بنى عباس در خراسان آشكار گرديد » و بعضى از آنها را گرفته بقتل رسانيدند ( و چون 13 سال از بعثت تا هجرت را نيز بر آن بيافزائيد ، 130 سال مىشود ) .
احتمال هم ميرود كه مبدأ اين تاريخ زمان نزول آيهء « المص » باشد . به اين معنى كه اگر در مكه نازل شده چنان كه مشهور است ، نزول آن را نزديك به زمان هجرت فرض كنيم و با اين فرض با بيعت ظاهرى بنى عباس ( 131 ) نزديك است ، و چنانچه در مدينه نازل شده باشد ، امكان دارد نزول آن در زمانى باشد كه بدون تهافت منطبق بر بيعت آنها گردد .
اگر به تحقيقى كه ما در « كتاب القرآن » در پيرامون خبر رحمة بن صدقه ، نمودهايم مراجعه كنيد خواهيد ديد كه وجه سوم از وجه ديگر روشنتر و مؤيد مضمون روايت مذكور است . اين گونه تغييرات از نويسندگان نسخهها زياد اتفاق مىافتد . زيرا آنها غالبا آشناى بهدف اخبار و مضمون آنها نيستند و مثلا بنظرشان مىآيد كه شصت با حسابى كه در نظر گرفتهاند تطبيق نمىشود ، و ناچار آن را بر وفق مراد خود تغيير ميدهند .
و اينكه حضرت فرمود : « وقتى مدت او بسر رسيد » مقصود تكميل مدت متعلق بقيام امام حسين عليه السّلام است زيرا مدت فاصل بين شهادت آن حضرت و قيام بنى عباس نيز جزو مدت قيام آن حضرت بشمار ميرود كه خداوند در آن مدت از بنى اميه انتقام گرفت تا آنكه آنها را مستأصل كرد .
و اينكه فرمود : « قائم مادر « الر » قيام مىكند » چند صورت احتمال ميرود :
اول اينكه اين قسمت از اخبارى باشد كه « بداء » در آن راه دارد و تحقق آن مشروط به شرطى است كه چون آن شرط تحقق نپذيرفته ، معنى خبر هم كه مشروط آن باشد متحقق نگرديده است . چنان كه اخبار اين باب دلالت بر اين دارد .
دوم اينكه « الر » در اصل « المر » بوده و كاتب اشتباها « الر » نوشته باشد و مبدأ تاريخ آن هم موقع آشكار شدن نبوت پيغمبر يعنى نزديك بعثت آن حضرت باشد
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — صفحة 869
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٨٦٩