در تفسير عياشى از هشام بن سالم و او از يكى از اصحاب نقل مىكند كه گفت
هامش
امور خلاف واقع ، چيره دست بوده ، در فصل ثانى كتاب « فرائد » مىنويسد : « در اين مختصر بذكر بعضى احاديث صحيحه كه فيما بين اهل تسنن و اهل تشيع مفاهيم آن متفق عليه باشد و با قرآن مجيد منطبق آيد اكتفا مىشود » تا آنجا كه مىگويد : « از جمله احاديثى كه داله بر ميعاد ظهور است ، حديث مشهور ابو لبيد مخزومى است » و بعد از نقل و ترجمه حديث مىگويد « و چون بر وفق فرمان حضرت ابى جعفر عليه السلام حروف مقطعه اوائل سور را ازالم ذلِكَ الْكِتابُتا المر بشمارى ، 1267 مىشود و اين مطابق است با يوم طلوع نير اعظم از فارس . و اين نكته پوشيده نماند كه حضرت ابى جعفر عليه السلام تواريخ مذكورهء در حديث را از يوم قيام حضرت رسول بر اعلان دعوت اخذ فرموده و چنان كه در جميع كتب سير مذكور است ؛ آن حضرت هفت سال قبل از هجرت بالعلانيه بدعوت قريش قيام فرمود ؛ و چون اين عدد بر سنين هجريه افزوده شود بالتمام با سنهء 1260 كه سنهء ظهور نقطهء اولى عز اسمه الاعلى است مطابق گردد » ! ! گلپايگانى طبق معمول سران بهائى بخاطر فريب دادن مردم ، از حضرت باقر و پيغمبر اكرم با احترام نام مىبرد ، تا در پايان كار بتواند صيد خود را كه مسلمانان ساده دل بىاطلاع هستند ، به آسانى بدام بياندازد . او مىخواهد بگويد ميرزا على محمد باب پسر ميرزا رضاى بزاز شيرازى همان قائم آل محمد و مهدى موعود يا بقول او « نير اعظم » و « نقطه اولى عز اسمه الاعلى » است ! كه در سال 1260 هجرى ادعاى امام زمانى نمود ! غافل از اينكه در اين جا هم كور خوانده و سوراخ دعا را گم كرده است ، و نه تنها تمسك بحديث ابو لبيد كمكى به منظور او نمىكند بلكه بزيان او تمام مىشود : و با دستبرد و تحريف و جعلى كه نموده مشت خود و اهل بها را باز كرده است .
مرحوم شيخ على بوالوردى در كتاب « دزد بگير » صفحه 42 كه در دزديهائى كه بهائيان از قرآن مجيد و اخبار اسلامى نمودهاند به فارسى نوشته و آقاى نيازمند در آخر آن كتاب و آقاى حاج جواد آقاى تهرانى از علماى محترم مشهد در كتاب « بهائى چه مىگويد » صفحه 57 به تفصيل در رد ادعاى گلپايگانى سخن گفتهاند كه ما براى رعايت اختصار خلاصهء نظريات آنها و خودمان را ذيلا از لحاظ اهل انصاف مىگذرانيم :
1 - ابو لبيد راوى حديث شخصى مجهول و ناشناس است و در كتب رجال نامى از وى نيست !