را كه بوى داده شده بود خواند و آنچه بنا بود در سرنوشت او روى دهد دانست و بعضى چيزهائى كه منقضى نميشد از آن باقى ماند ، سپس آن حضرت بكربلا رفت ، چيزهائى كه باقى ماند اين بود كه فرشتگان از خداوند خواستند كه به آنها اجازه دهد به يارى آن حضرت بروند ، خداوند هم به آنها اجازه داد .
فرشتگان تا خود را آماده كردند ، و از آسمان به زير آمدند وقت گذشته بود و آن حضرت شربت شهادت نوشيده بود از اين رو فرشتگان گفتند : پروردگارا ! بما اجازه دادى كه فرود آئيم و حسين عليه السّلام را يارى كنيم ، ولى موقعى كه ما رسيديم روح مقدس وى بعالم بالا پرواز كرده بود .
خداوند وحى به آنها فرستاد كه در اطراف بارگاه او باشيد تا وقتى كه به بينيد او از قبر بيرون آمده و او را يارى نمائيد و از حالا پيوسته برويد و بر آنچه در راه يارى نمودن او از دست دادهايد گريه كنيد ، و شما را به يارى او و گريستن بر وى امتياز دادم ، پس فرشتگان براى تقرب بذات الهى و تأسف از يارى وى كه از آنها فوت شده بود ، گريستند . و چون آن حضرت رجعت كند ، آنها از ياوران او خواهند بود .
كراجكى در « كنز الفوائد » از سليمان بن خالد روايت مىكند كه امام صادق عليه السّلام در تأويل اين آيهء شريفه :
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ
يعنى : به ياد بياور روزى را كه كسى با حركت سريع و اضطراب از جا برميخيزد و ديگرى نيز از پى او مىآيد . فرمود : « راجفه » شخصى كه با حركت سريع و اضطراب بر مىخيزد ، حسين بن على و ديگرى كه از پى او مىآيد على بن ابى طالب عليهما السلام است نخستين كسى كه در رجعت از قبر بيرون مىآيد و خاك از سر و روى خود ميتكاند حسين بن على است كه با هفتاد و پنج هزار نفر برانگيخته ميشوند . چنان كه خداوند ميفرمايد :
إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ يَوْمَ لا يَنْفَعُ الظَّالِمِينَ مَعْذِرَتُهُمْ وَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ
يعنى : ما پيغمبران خود