« هم المفقودون عن فرشهم . »
چنان كه خداوند ميفرمايد :
فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً
« 1 » اين خيرات كه بايد بسوى آن شتافت : ولايت و دوستى اهل بيت و شخص امام زمان است . خداوند در جاى ديگر ميفرمايد :
لَئِنْ أَخَّرْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِلى أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ
به خدا قسم اين جمعيت كم اصحاب قائم هستند كه در يك ساعت در پيرامنش اجتماع كنند ، و چون قائم به بيابان « بيداء » مىآيد ، لشكر سفيانى بسوى او ميرود ، خدا هم به زمين امر مىكند كه آنها را فرو گيرد ، چنان كه خدا ميفرمايد :
وَ لَوْ تَرى إِذْ فَزِعُوا فَلا فَوْتَ وَ أُخِذُوا مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ وَ قالُوا آمَنَّا
چون ديدند به زمين فرو ميروند ، مىگويند ايمان آورديم بقائم آل محمد .
وَ أَنَّى لَهُمُ التَّناوُشُ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ
وَ حِيلَ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ ما يَشْتَهُونَ
يعنى چگونه ممكن است از جاى دور ايمان بياورند تا از مرگ نجات يابند . چنان كه شخص نميتواند چيزى را از دست كسى كه از وى دور است بگيرد .
شيخ صدوق در كتاب خصال از « اصول اربعمائة » از امير المؤمنين عليه السّلام روايت نموده كه فرمود : خداوند دين را بوسيله ما گشود و هم بوسيله ما ختم مىكند « 2 » بوسيله ما خدا آنچه را بخواهد ، محو مىكند ، و هر چه خواهد باقى ميگذارد ، بوسيله ما سختى زمانه را بر طرف ميسازد و باران فرو ميفرستد . پس غره مشويد ، و از خدا دور نگرديد .
اگر قائم ما قيام كند ، آسمان باران خود را فرو ميريزد و زمين نباتات خود را بيرون ميدهد ، و كينهها از دل بندگان خدا زايل مىشود ، و درندگان و حيوانات با هم ساخته از يك ديگر رم نمىكنند ، تا جايى كه زنى كه ميخواهد راه عراق و شام را بپيمايد همه جا قدم بر روى سبزه و گياهان مىگذارد و زينتهاى خود را بر سر
هامش
( 1 ) در صفحه 262 گذشت .
( 2 ) در اين باره توضيح خواهيم داد .