امام در نامه به شيعيان خود در بغداد ، مدائن و عراق ( كوفه ) بر اطاعت از ابو على تأكيد كرد و فرمود : « من فرمانبردارى از ابو على را همچون پيروى از خود لازم مىدانم و سرپيچى از دستور او را مخالفت با خود مىانگارم . پس بر همين روش پايدار بمانيد كه خداوند به شما پاداش دهد . . . » . « 1 »
امام در نامهاى ديگر به وكلاى خود نوشت :
« اى ايوب بن نوح ، به موجب اين فرمان از برخورد با « ابو على » خوددارى كن . هر دو موظفيد در ناحيهء خاص خويش به وظايفى كه بر عهدهتان واگذار شده است عمل كنيد . . . . اى ايوب ، بر اساس اين دستور هيچ چيز از مردم بغداد و مدائن نپذير و به هيچ يك از آنان اجازهء تماس با من را نده . . . . اى ابو على ، به تو نيز سفارش مىكنم كه آنچه را به ايوب دستور دادم عينا اجرا كنى » . « 2 »
امام و خلفاى معاصر
دوران امامت امام هادى عليه السّلام بيش از 33 سال طول كشيد كه سيزده سال آن در مدينه سپرى شد . در اين مدت ، شيعيان از اطراف خدمت امام شرفياب شده ، تعاليم دينىشان را مىآموختند . رونق ارتباط با امام و محبوبيت روزافزون او ، حكام عباسى و نمايندگان آنان را به هراس انداخت ؛ تا جايى كه « بريحهء عباسى » در نامهاى به متوكل نوشت : « اگر تسلط بر حرمهاى شريف را مىخواهى ، على بن محمد [ عليه السّلام ] را از اين شهر بيرون كن ؛ زيرا او مردم را به سوى خود فراخوانده و شمار بسيارى نيز دعوتش را پذيرفتهاند . . . » . « 3 »
امام پس از آگاهى از مضمون نامه ، در نامهاى به متوكل از دشمنيها و كينهتوزى
هامش
( 1 ) . محمد بن حسن طوسى ، اختيار معرفة الرجال ، ص 513 .
( 2 ) . همان ، ص 514 .
( 3 ) . على بن حسين مسعودى ، اثبات الوصيه ، ص 233 .