امام ( ع ) اتفاق افتاده نه در مراجعتشان از شام بوده است و اگر ادّعاى آن اشخاص ثابت شود باز كشف از آزادى زبان مىكند .
چنانچه اگر ملاحظه شود افراد اسراى اهل بيت ( ع ) در مجلس ابن زياد در كوفه و در مجلس يزيد پليد در شام چطور آزادانه و بدون واهمه و اندك هراسى به روى ابن زياد و يزيد آنچه توانستهاند حق را گفته و اظهار كردهاند و آنها نتوانستهاند از تكلمات آنها جلوگيرى كنند .
و حضرت امام سجاد ( ع ) در منبر شام با حريّت و آزادى تمام آن بيانات را كرده و كسى نتوانسته مانع باشد يا در كوفه و شام با ساير افراد مردم با آزادى كامل گفتگو كرده و مظلوميّت خودشان را اظهار و از ظلم و ستم يزيد سخن راندهاند .
و پس از مراجعت به مدينه آزادانه ظلم و ستمهاى يزيد را به مردم بيان كردهاند چنانچه در كتب مسطور و در مؤلفات مذكور است ، قضاياى آزادى زبان در دورهء خلافت ابو بكر و عمر در تاريخ ثبت است كه ادناترين مردم حق داشت و مىتوانست اعتراض خودش را با تمام آزادى زبان اظهار كند و بر خليفه ايراد بگيرد .
و قضاياى ابو ذر غفارى ( رض ) و تكلمات و بيانات وى در روى عثمان اموى در تاريخ اسلام مسطور و در ميان مسلمين تا امروز مشهور است گرچه او را بر خلاف حق تبعيدش كردند ولى زبانش را نتوانستند ببندند و تبعيد وى از مهمترين مثالب عثمان در ميان مسلمين شد .
و عبادهء انصارى ( رض ) در دمشق جنايات معاويه را در ملاء عام آشكارا مىنمود و با زبان آزاد بيان مىفرمود و معاويه زبان او را نمىتوانست ببندد .
و حتى معاويه از آزادى زبان ابو ذر ( رض ) به عثمان شكايت كرد تا او را دوباره از شام به مدينه مراجعت دادند ، از ملاحظهء تمامى اين قضايا به خوبى روشن است كه آزادى بيان در آن زمان در ميان مسلمانان تا چه اندازه بوده است .
اگر به قضايا و داستانها كه نسبت به آزادى زبان در اوائل اسلام رخ داده شرح داده شود كلام به طول انجاميده و به درازا خواهد كشيد و لذا به همين اندازه اكتفا شد .
تحقيق دربارهء زيارت و صلوات و سلام بر پيغمبر و امام ( ع )
دانسته شد كه زيارت روز اربعين را امام ( ع ) از علامتهاى مؤمن شمرده و زيارت مخصوصى از حضرت امام جعفر صادق ( ع ) دربارهء زيارت سيد الشهداء ( ع ) در روز اربعين بيستم صفر وارد