در ادعاى خود مبنى بر بهشت رفتن ايشان و به جهنم رفتن مشركان دروغگويند .
على ( ع ) ، براى رويارويى با طلحه قدم به ميدان نهاد و به اتفاق تمام روايات طلحه را از پاى درآورد و همان ماجرايى كه ميان او و عمرو بن عبدود در روز جنگ خندق رخ داد ، ميان طلحه و على نيز واقع شد . ازاينرو وقتى طلحه از ميان رفت ، پيامبر از روى شادى و خوشحالى تكبير بلندى سرداد و مسلمانان نيز همگى تكبير گفتند . اين ضربت على در واقع قوت قلبى براى مسلمانان و ضعف و سستى براى مشركان ، به ارمغان داشت .
دربارهء كشتن ديگر پرچمداران كفار در آن روز ، ملاحظه كرديد كه مورخان ذكر كردهاند كه على دو تن ديگر از ايشان را به نامهاى ارطاة بن شرحبيل و صواب غلام بنى عبد الدار به قتل رسانيد . اما در كشتن ديگر پرچمداران به دست على ( ع ) ، ميان مورخان نظر يكسانى وجود ندارد .
واقدى گويد : چند تن از مسلمانان ، پرچمداران كفار را به قتل رسانيدند . اما قول صحيحتر آن است كه على صاحبان لواى سپاه مشركان را كشته است . رواياتى كه طبرى و على بن ابراهيم و شيخ مفيد نقل كردهاند كه على تمام پرچمداران كفار را كشت بر اين معنا دلالت دارد . آخرين پرچمدار مشركان در اين جنگ صوأب ، غلام بنى عبد الدار بود كه با كشته شدن وى مشركان از ميدان نبرد گريختند و مسلمانان به تعقيب ايشان پرداختند و آنان را كشته يا به اسارت گرفتند و غنايم بسيارى به دست آوردند . شكست مشركان در اين جنگ بدون شك و ترديد تحقق يافت اما مسلمانان به سبب سرپيچى تيراندازان از فرمان پيامبر ، نتوانستند ميوهء پيروزى خود را بچينند و در نتيجه مغلوب كفار شدند .
خصوصيت منحصر به فرد ديگر على ( ع ) در اين جنگ ، ثبات قدم او در كنار رسول خدا و عدم فرار او از ميدان نبرد بود . و اين درحالى بود كه همهء مسلمانان يا اكثر آنها از معركه گريخته و پيامبر را در مقابل دشمنانش تنها گذارده بودند . برخى از مسلمانان به سمت كوه رفتند و عدهاى ديگر به سوى مدينه و بعضى ديگر از اصحاب به سوى مكانى بيرون از مدينه ، متوارى شدند . بازگشت اصحاب نيز تنها به سبب پايمرديهاى على بود . خداوند همهء مسلمانان را به جز على و تنى چند از انصار كه در كنار پيامبر بودند كه از ميدان نبرد گريخته بودند ، مورد ملامت قرار داد . برخى شمار آنان را هشت و گروهى پنج و عدهاى ديگر آنان را چهار تن گفتهاند . مسلمانانى كه از ميدان نبرد گريخته بودند ، پس از مدتى دوباره بازگشتند و اين فرمايش الهى :
« إِذْ تُصْعِدُونَ وَ لا تَلْوُونَ عَلى أَحَدٍ »
بر همين نكته اشارت دارد . سخن شيخ مفيد نيز در اينباره نقل شد كه گفته است : سلام بن سليمان از قتاده از سعيد بن مسيّب نقل كرد كه گفت : اى كاش جايگاه على را در روز احد مىديدى ! او بر جانب راست پيامبر ايستاده با شمشير از او محافظت مىكرد درحالىكه ساير مسلمانان از ميدان جنگ متوارى