باب السادس در بيان بلاد اسلام و بلاد كفر ، و در تقيّه ، و در بيان كافر و مجانين ، و اطفال كفّار و اطفال مؤمنان ، و در بيان ائمّهء ضلال و آنچه بدان تعلّق دارد ، و در بيان آنكه پدران جملهء انبياء مؤمن بودند و كافر نبودند
مبنى بر چهار فصل :
فصل اوّل
بدان كه بلاد اسلام آن بود كه آنجا احكام شرع اظهار توان كردن ، و اگر چه آنجا مسلمانان كمتر باشند ، چنان كه مدينه بعد الهجرة . امّا بلاد كفر آن بود كه آنجا اظهار شرع و اسلام نتوان كردن ، و اگر چه آنجا مسلمانان بسيار باشند ، چنان كه مكّه قبل الفتح . اولى آن بود كه مسلمانان در بلاد كفر اقامت نكنند « 1 » ، لأنّ النبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم [ قال ] :
« من كثّر سواد قوم فهو منهم » « 2 » و قال صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : « من أصبح بين قوم أربعين صباحا فهو منهم » و اگر تقيّه كند آنجا عمل او تشبيه بود به كافر و قال صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : « من تشبّه بقوم فهو منهم » « 3 » . نبينى كه چون رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در مكّه اظهار شرع نتوانست كردن ، از آنجا
هامش
( 1 ) اصل : كنند .
( 2 ) كنز العمال ، ج 9 ، ح 24735 .
( 3 ) كنز العمال ، ج 9 ، ح 24680 و شهاب الاخبار ، ص 51 ، ح 305 .