بىوصيّت مرده باشد داخل شود در تحت قوله تعالى :
أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ
« 1 » باشد ؛ و به ضرورت او به حال قيامت خبيرتر است از صحابه و به موقع آن مطّلعتر ، و يقين كه معلوم وى بود كه چندين اختلاف افتد ، پس از وصيت چاره نبوده باشد ، و يقين است كه وصيت كرد براى تجهيز و دفن و تكفين و جمله انبياء وصيت كردند چنان كه در قرآن مذكور است كه
وَ وَصَّى بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى لَكُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
« 2 » و قوله تعالى :
وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ
« 3 » و ابو بكر وصيت كرد به عمر كه خليفهء وى باشد ، و عمر وصيت كرد به چند تن به وجه شورا . اگر مخالفت رسول كردند ، كفر لازم آيد و خليفه كافر نبود ، و اگر متابعت وى كردند فهو المراد .
و وصيت كردن ايشان دلالت كذب خلافت ايشان است به زعم خصم ، و اگر رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نيز وصيت بكرد ، به اتفاق وصىّ او على عليه السّلام بود نه ايشان . نه نوح وصيت به سام كرد ، نه آدم وصيت كرد به هبة اللّه « 4 » ، نه ابراهيم به اسحاق و يعقوب به يوسف كرد ، نه موسى به يوشع ، نه داوود به سليمان و قال اللّه تعالى لمحمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم :
أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ
« 5 » خاصّه كه صحابه جايز الخطا بودند و به قضيهء « أصحابى كالنجوم [ بأيّهم ] اقتديتم اهتديتم » « 6 » هيچ يك را بر ديگرى ترجيح ننهاد . پس بايد كه نبىّ تعيين كرده باشد وصيّى كه عند اللّه وى راجح باشد بر ديگران ، و آن محلّ عصمت باشد كه در حقّ على عليه السّلام ثابت شد نه در حقّ ديگران .
بدين سبب اقتدا به على عليه السّلام رفت نه به ديگران .
المسألة الثانية : يافتم عالميان را كه مىگفتند : « اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد » و آل ، عترتاند نه صحابه به چند دليل :
هامش
( 1 ) بقره : 44 .
( 2 ) بقره : 132 .
( 3 ) عصر : 3 .
( 4 ) ر : شيث .
( 5 ) انعام : 90 .
( 6 ) بحار الانوار ، ج 23 ، ص 156 ؛ ج 28 ، ص 19 و ج 35 ، ص 407 .