المسألة الثالثة عشرة : قوله تعالى :
إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ
« 1 » و قوله :
يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْواجاً
« 2 » دلالت مىكند كه شيعه بر حقّاند . زيرا كه از جملهء ملل باطله به اسلام مىروند و از اسلام نقل مىكنند با شيعه ، فوج فوج در اين مذهب مىآيند .
چنان كه در ايّام ما هزار در ملك طبرستان و عراق و نواحى ديگر شيعه شدند و از آنجا با هيچ مذهبى نقل نكردند . پس بدين دليل معلوم شد كه مذهبى كه معتمد عليه و موثوق به است اين مذهب است و باقى ضايع .
المسألة الرابعة عشرة : بارى تعالى با ابليس گفت :
لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ
« 3 » و قال تعالى :
نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَ تَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ
« 4 » و نگفت كه بهشت را پر كنم . به مذهب سنّى ايشان بسيارند و شيعه اندك ، و گويند كثرت ما و قلّت شيعه دلالت بطلان ايشان [ دارد ] . بنابراين مقال دوزخ بديشان مملوّ نگردد ، پس جمهورى بايد املاء آن را و اين غير شيعه باشند كائنا ما كان ، چون شيعه قومى اندكند و مساكين و روافض « 5 » ، و اخذ حقّ و شرع ايشان را با بهشت بايد گذاشت تا در آن ملك نامأمول مىگردند و آن باغ فراخ و ايوان و بساتين را و درّ و جواهر جنّات را نگاه مىدارند و ثمرات آنجا مىخورند ، و دوزخ كه ملك معمور و مأمول است با سواد اعظم و جمهور بايد گذاشتن .
المسألة الخامسة عشرة : قال اللّه تعالى :
وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَياطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ
« 6 » و قال اللّه تعالى :
وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ وَ كَفى بِرَبِّكَ هادِياً وَ نَصِيراً
« 7 » آدم را عدو ابليس بود ، سليمان را عدو شياطين بودند ، و شيث را عدو اولاد قابيل ، و انوش را كيومرث ، و ادريس را بنوراسف « 8 » ، و جمعى او را ضحّاك گويند ، نوح را عدو جملهء جهانيان بودند . نه رسول بگفت عوج بن عناق
هامش
( 1 ) نصر : 1 .
( 2 ) نصر : 2 .
( 3 ) سجده : 13 .
( 4 ) ق : 30 .
( 5 ) اصل : و افض .
( 6 ) انعام : 112 .
( 7 ) فرقان : 31 .
( 8 ) اصل : بتوراسف .