أنيس المؤمنين ( فارسي ) — صفحة 67

مىخوانم او را به آن چيزى كه در دست من است از حق ، اگر اجابت كند مردى باشد از مسلمانان ؛ مر او را باشد آنچه مر ايشان راست ، و بر او باشد آنچه بر ايشان است ، و اگر ابا و امتناع نمايد محاكمه مىنمايم با او نزد اللّه تعالى » . و از يكى از ثقات استماع افتاد كه محمد بن الحسين مذكور اين خبر را در شرح وسيط و كبيرش نيز بر نهج البلاغه به همين عبارات ايراد نموده . « 33 » بالجمله ، بعد از غزاى جمل معاويهء پرحيل ، رسل و رسائل به اطراف و جوانب شام فرستاده مردمان را به نزد خود خواند . پس جمعى كثير به او پيوستند . آنگاه در باب مخالفت ورزيدن و تمرّد نمودن از متابعت حضرت شاه ولايت با آن جماعت سخن گفت . بعضى از خواص او گفتند كه اين امر بىامداد و معاونت عمرو بن عاص ميسّر نمىشود . معاويه مكتوبى مشتمل بر عرض محبّت و اخلاص به عمرو عاص نوشت . عمرو عاص در جواب نوشت كه من ترك اسلام نخواهم كرد كه با امير المؤمنين على كارزار نمايم ! و در آن مكتوب فصلى از فضائل امير المؤمنين - عليه السلام - [ را ] مندرج ساخت . معاويه ديگر باره مكتوب به او فرستاده نقود و اموال بسيار وعده داد . پس عمرو عاص دين به دنيا فروخته ، عازم شام گشت . هر چند پسرش عبد اللّه و غلامش كه ( وردان ) نام داشت ، او را نصيحت كرده از رفتن شام منع نمودند مفيد نيفتاد . پس وردان را با دو پسر خود برداشته روى به شام آورد . مىرفتند تا به جايى رسيدند كه طريق شام و عراق از هم جدا مىشد . از وردان كه غلامى بود پرسيد كه هر يك از اين دو راه به كجا منتهى