أنيس المؤمنين ( فارسي ) — صفحة 119

مهلّب بن أبى صفرة به جنگ مختار رفت ، و در چهاردهم رمضان سال شصت و هفتم مختار را بكشت . شيخ جليل شيخ ابو جعفر طوسى - رحمه اللّه - در « تهذيب » حديث در اواخر باب تلقين المحتضرين آورده به اين طريق كه : محمّد بن علىّ بن محبوب عن محمّد بن أحمد عن أبى قتاده عن أحمد بن هلال عن أميّة بن علىّ القبسى عن بعض من رواة عن أبى عبد اللّه - عليه السلام - قال : قال لى : يجوز النّبىّ الصّراط ، يتلوه علىّ و يتلو عليّا الحسن و يتلو الحسن الحسين ، فاذا توسّطوه نادى المختار الحسين : يا أبا عبد اللّه انّى طلبت بثارك . فيقول النّبىّ - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - للحسين - عليه السلام - أجبه ، فينفض الحسين فى النّار كأنّه عقاب كاسر فيخرج المختار حممة و لو شق عن قلبه لوجد حبّه فى قلبه » . پس بعد از كشته شدن مختار ، عبد الملك بن مروان حجّاج بن يوسف ثقفى را به جنگ عبد اللّه زبير فرستاد . عبد اللّه بن زبير تاب مقاومت نياورده پناه به خانهء كعبه برد ، حجّاج خانه كعبه را به سنگ منجنيق خراب كرد و عبد اللّه زبير را بيرون آورده بر دار كشيد ، و از زبيريان در آن اوان بسيارى به قتل رسانيد . عبد الملك مروان امارت عراقين و حجاز و يثرب و فارس و كرمان و خراسان به حجّاج داد . و در موصل ، صالح بن مسرح و شبيب بن يزيد بن نعيم الشّيبانى كه دو تن از خوارج بودند ، متّفق شده خروج كردند ؛ صالح كشته شده امارت بر شبيب مقرر گشت . و او بسيار متهوّر و سفّاك و دلير و بىباك بود . بيست و چهار امير از امراى جيوش حجّاج را به قتل آورد . از هيچ‌كس آن بلا به حجّاج نرسيد كه از او رسيد . عاقبت در سال هفتاد و هفتم از هجرت در آب غرق شد ؛ « 12 » چون تنش را يافتند سينه‌اش را شكافتند ، دلش از سنگ سخت‌تر بود ! به روايت شيعه و سنّى اين شبيب دعواى امامت مىكرد ، و خوارج