أنيس المؤمنين ( فارسي ) — صفحة 120

بعد از او دختر او را امام مىدانستند « 13 » . به روايت اصح دختر شبيب بعد از كشته شدن پدر ، يك سال به سردارى لشكر قيام نمود . عبد اللّه بن موسى بن احمد بن محمّد بن علىّ الرّضا - عليه السلام - در كتاب « اديان و ملل » « 14 » آورده آنچه ترجمهء آن اين است كه : شبيب و اتباعش - كه لعنت كند خداى تعالى بر ايشان - مىگفتند هر كس زنى عقد كند و در حال عقد نكاح علىّ بن ابى طالب - عليه السلام - را سب و شتم ننمايد ، آن عقد باطل است و هر فرزندى كه بهم رسد حرامزاده است . محمّد شهرستانى در « ملل و نحل » آورده كه « 15 » « و من الخوارج أصحاب صالح بن مسرح و لم يبلغنا [ عنه ] انه أحدث قولا تميّز به عن أصحابه فخرج على بشر بن مروان فبعث اليه بشر الحارث بن عميرة أو الأشعث بن عميرة الهمدانى ، أنفذه الحجّاج لقتاله ، فاصابت صالحا جراحة فى قصر جلولا فاستخلف مكانه شبيب بن يزيد [ بن النّعيم ] « 16 » الشّيبانى و يكنى أبا الصّحارى و هو الّذي غلب على الكوفة ، و قتل من جيش الحجّاج أربعة و عشرين أميرا كلّهم من أمراء الجيوش ، ثم انهزم الى الأهواز و غرق فى نهر الأهواز » . يعنى : « از جملهء خوارجند اصحاب صالح بن مسرح ، و نرسيده است به ما آنكه او احداث قولى نموده باشد ، كه متميّز شده باشد به آن قول از اصحابش . يعنى به ما نرسيده است كه او صاحب مذهبى باشد مستقل به نفس خود در ميان خوارج ؛ پس خروج كرد بر بشر مروان ، پس برانگيخت به