امام مهدى ( عج ) داراى دو غيبت صغرى و كبرى است . چنان كه اخبار و روايات نقل شده از ائمه ( ع ) نيز بر اين نكته تصريح دارد . گاه اين غيبتها را قصرى و طولى نيز نام نهاده‌اند . غيبت صغرى از هنگام تولد آن حضرت آغاز شده و تا قطع سفارت ميان او و شيعيانش ادامه داشته است « 6 » . پس از وفات آخرين سفير آن حضرت ، وى ديگر كسى را به اين عنوان منصوب نكرد . اين مدت 74 سال طول كشيد . در طى اين مدت سفراى آن حضرت و چه بسا ديگر مردمان آن حضرت را مىديدند و به خدمتش مىرسيدند و توقيعاتى از آن امام در پاسخ به مسائل شيعيان و امور مختلف ديگر دريافت مىكردند . غيبت كبرى پس از نخستين دورهء غيبت آغاز شده است و در پايان همين دوره است كه امام ( ع ) با شمشير قيام مىكند . در پاره‌اى از توقيعات آمده است كه پس از غيبت كبرى هيچ كس امام را نخواهد ديد و هر كس پيش از خروج سفيانى و صيحه ادعاى ديدار او را كند دروغگوست . همچنين در تعدادى از روايات ذكر شده است كه آن حضرت هر سال در مواسم شركت مىكند و مردم را مىبيند و آنها را مىشناسد اما مردم وى را مىبينند ولى او را نمىشناسند . سفرايى كه در زمان غيبت ميان آن حضرت و شيعيانش ارتباط برقرار مىكردند ، چهار تن بودند : نخست : ابو عمر و عثمان بن سعيد بن عمر و عمرى ، وى از قبيلهء بنى اسد بود و نسبش به جدش ، پدر مادرش ، جعفر عمرى مىرسد . گويند : ابو محمد حسن عسكرى ( ع ) به وى دستور داد كه كنيه‌اش را به كسر بگويد ( عمرى ) . همچنين به وى عسكرى نيز گفته مىشده است زيرا در منطقهء نظامى سر من راى سكنى داشته است . او را سمان ( روغن فروش ) نيز مىخوانده‌اند . چون وى براى سرپوش نهادن بر كار اصلى خود به خريدوفروش روغن مبادرت مىكرد و هنگامى كه شيعيان ، آنچه كه از مال و ثروت خويش بر ايشان واجب بود ، براى امام حسن عسكرى ( ع ) مىآوردند ، ابو عمر و آنها را از روى تقيه و ترس در خيكهاى