انما الاشراف ارض * و لهم انت سماء « 82 » جاز حد المدح من قد * ولدته الانبياء « 83 »
و نيز گفت :
الله اظهر دينه * و اعزه بمحمّد « 84 » و الله اكرم بالخلا * فة جعفر بن محمّد « 85 »
شيخ مفيد در ارشاد مىنويسد : سيد اسماعيل بن محمد حميرى وقتى كه از مذهب كيسانيه روى بر تافته بود و خبردار شد كه امام صادق ( ع ) ، ادعاى او را انكار كرده ، اين اشعار را دربارهء آن امام سرود :
ايا راكبا نحو المدينة جسرة * عذافرة يطوى بها كل سبسب « 86 » اذا ما هداك الله عاينت جعفرا * فقل لولى الله و ابن المهذب « 87 » الا يا ولى الله و ابن وليه * اتوب الى الرحمن ثم تأوبى « 88 » اليك من الذنب الذي كنت مطنبا * اجاهد فيه دائبا كل معرب « 89 » و ما كان قولى فى ابن خولة دائنا * معاندة منى لنسل المطيب « 90 » و لكن روينا عن وصى محمد * و لم يك فى ما قاله بالمكذب « 91 » بان ولى الامر يفقد لا يرى * سنين كفعل الخائف المترقب « 92 » فيقسم اموال الفقيد كانما * تغيبه بين الصفيح المنصب « 93 » فان قلت لا فالحق قولك و الذي * تقول فحتم غير ما متعصب « 94 »
هامش
( 82 ) جز اين نيست كه بزرگان و اشراف ، زميناند و تو براى ايشان آسمانى .
( 83 ) از حد و مرز مدح فراتر رفت كسى كه زادهء پيامبران است .
( 84 ) خداوند دينش را ظاهر ساخت و آن را به محمد ( ص ) عزت بخشيد .
( 85 ) و خدا با خلافت جعفر بن محمد ( ع ) اكرام كرد .
( 86 ) اى كسى كه بر شتر سخت و تندرو سوار شدهاى و به سوى مدينه رهسپارى و به وسيله آن شترها راههاى دور و دراز را درهممىنوردى .
( 87 ) خدا تو را هدايت كند ، چون جعفر بن محمد را ديدار كردى پس به آن ولى خدا و فرزند پاكيزه بگو :
( 88 ) هان اى ولى خدا و اى پسر ولى او ، من به سوى خداوند بخشنده توبه و بازگشت مىكنم .
( 89 ) و نيز به سوى تو توبه مىكنم از گناهى كه دير زمانى به راه آن مىرفتم و پيوسته در راه آن با هر مرد سخنورى مبارزه مىكردم .
( 90 ) اعتقاد من دربارهء خوله ( محمد بن حنفيه ) دينى نبود كه من به خاطر آن مجبور به دشمنى با تبار پاك شما شوم .
( 91 ) اما از وصى محمد ( ص ) براى ما چنين روايت شده ، و البته او در آنچه گفته دروغگو نيست ؛
( 92 ) كه ولى امر سالها ناپديد گردد و ديده نشود مانند شخص ترسان و نگران .
( 93 ) و اموال آن گمشده را قسمت كنند به طورى كه گويى او از دنيا رفته و در ميان سنگهاى قبر نهان شده است .
( 94 ) پس اگر تو مىگويى چنين نيست سخن تو حق است و آنچه تو گويى ، بى آن كه تعصبى در آن باشد ، مسلم و صحيح است .