محمد بن سليمان ، عبد الله و موسى از فرزندانش و حميدة . منصور با ديدن نام اين افراد گفت : هيچ راهى براى كشتن اينها وجود ندارد .
ابن شهر آشوب در مناقب از داود بن كثير رقى ، نقل كرده است كه گفت : يكى از اعراب نزد ابو حمزهء ثمالى آمد . ابو حمزه از او پرسيد : چه خبرى دارد ؟ گفت : جعفر صادق ( ع ) از دنيا رفت . ابو حمزه فرياد بلندى كشيد و بىهوش افتاد . چون به حال آمد پرسيد : آيا به كسى وصيت كرده است ؟ پاسخ داد : آرى به عبد الله و موسى ، فرزندانش ، و به ابو جعفر منصور وصيت كرده است . پس ابو حمزه خنديد و گفت : سپاس خدايى را كه ما را به هدايت رهنمون شد و بيان كرد براى ما از كبير و راهنمايى كرد ما ر بر صغير و امرى عظيم را پوشيده داشت .
چون از منظور وى پرسش كردند گفت : مقصود بيان كرد عيوب كبير ( بزرگ ) را و بر صغير ( كوچك ) دلالت كرد و صغير ( موسى ) را به اوصيا اضافه كرد و او را از جمله آنان دانست و امر امامت را با وصيت به منصور نهان داشت براى آنكه اگر منصور از وصى پرسش كند به او گفته مىشود وصى امام ، تو هستى . عبد الله ، اگر چه بزرگترين فرزند امام صادق ( ع ) بود ، اما عيبى جسمانى داشت او افطح بود حال آنكه امام نبايد نقصى و عيبى داشته باشد . مع ذلك وى نسبت به احكام دين هم آگاهى نداشت .
مسعودى در مروج الذهب نويسد : در سال 148 هجرى ده سال از خلافت منصور گذشته بود كه ابو عبد الله جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب وفات يافت وى در قبرستان بقيع و در كنار پدر و جدش به خاك سپرده شد . به هنگام وفات 65 سال داشت و گفته شده كه او را مسموم كرده بودند . در اين قسمت از بقيع بر قبور آنان سنگ مرمرى است كه بر روى آن نوشته شده :
« بسم الله الرحمن الرحيم الحمد لله مبيد الامم و محيى الرمم هذا قبر فاطمه بنت رسول اللّه ( ص ) و سيدة نساء العالمين و قبر الحسن بن على بن ابى طالب و على بن الحسين بن على بن ابى طالب و محمد بن على و جعفر بن محمد عليهم السلام » .
در تذكرة الخواص حكايت نوشتهء روى اين مرمر از واقدى نقل شده است .
سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 111
مساهمون: على حجت كرمانى
ص١١١